นั้นผ้าที่ถูกยัดเข้าไปในปากของเขาก็ถูกเอาออก พูดขึ้นแบบง่ายๆ ：“ฟ้าสว่างแล้ว ข้าไปจัดการกับบาดแผลก่อน พร้อมกับหานํ้าและอาหารมา มีเรื่องก็ตะโกน ข้าไปไม่ไกล หลังจากนั้นข้าจะแก้มัดให้เจ้า แล้วเราก็จะแยกทางกัน”ทีแรกก็อยากแก้มัดให้เขาตอนนี้ แต่เมื่อวานตอนจับชีพจรให้เขา พบว่ากำลังภายในเขาแข็งแกร่งมาก เธอไม่กล้าแก้มัดโดยภาระการณ์ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ได้รับแจ้งจากระบบนั่น ดังนั้นเธอจึงต้องเตรียมพร้อมรับมือเห็นชายผู้นั้นมองเธอไม่ละสายตาไม่พูด หลานเยาเยาก็เลยเข้าใจว่าเขาตกลงแล้ว!เก็บหินแหลมคมเมื่อวานที่ใช้ขุดหลุมเป็นอาวุธ หลานเยาเยาไปหาที่ที่มีนํ้าเพื่อทำความสะอาดบาดแผล ยังดีที่เดินไม่ไกลก็เจอลำธารที่มีกระแสนํ้าเบาทำความสะอาดบาดแผลแบบง่ายๆ เพราะเนื้อบนบาดแผลถูกอีแร้งกินมาก่อนและปกติอีแร้งก็จะกินซากศพ เพราะฉะนั้นเชื้อโรคจะเยอะมาก ติดเชื้อง่าย ในสถานการณ์ที่จำกัดเธอสามารถฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์เท่านั้น22
หลังจากจัดการเรียบร้อย เธอดื่มนํ้าจากลำธาร หาใบไม้ขนาดใหญ่หลายแผนซ้อนกันเพื่อใส่นํ้า กะจะเอาไปให้ชายผู้นั้นจังหวะที่หันหลัง ดาบคมเล่มหนึ่งที่เย็นเฉียบจ่อเข้าที่คอของเธอ……เสียง “พรึบ” ครั้งหนึ่ง！ใบไม้ในมือตกลงไปที่พื้น นํ้าสาดกระเด็นไปทั่ว หลานเยาเยายกมือทั้งสองขึ้นทันทีโอ้โห！เธอไม่ใช่คนที่ไม่มีความระมัดระวัง แต่บุคคลนี้สามารถเข้าใกล้เธออย่างเงียบๆ ศิลปะการต่อสู้จะต้องสูงมากยืนยันด้วยสายตา ณ ตอนนี้
