ไม่ได้จากนั้นมองชายคนนั้นที่นอนราบกับพื้นค่อยๆ ลืมตาที่ลึกราวกับทะเลสาบเย็นคู่นั้น ขมวดคิ้วที่ถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อบางๆ“ซี๊ด……”อาจสัมผัสโดนแผลบนร่างกาย ชายคนนั้นเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกขึ้นอย่างเกียจคร้านและเอนตัวพิงต้นไม้ ดวงตาเย็นชาเหลือบมองหลานเยาเยาและหลับตาอีกครั้ง12
หน้าอกมีบาดแผลที่ลึก ยังคงมีเลือดไหลอยู่ แต่เขาเหมือนเขาไม่สนใจ ปล่อยให้มันไหล……“ติ๊ด……”ในสมองได้ยินเสียงหุ่นยนต์อีกครั้ง เบี่ยงเบนความสนใจของหลานเยาเยาจากชายที่บาดเจ็บไปที่สมองของเธอ“เจ้านาย ได้รับภารกิจแล้ว รักษาผู้ป่วย เปิดใช้ยาชั้นที่หนึ่ง เครื่องมือทางการแพทย์ชั้นที่หนึ่ง”ว๊าว！ดูรายชื่อยาที่จะเปิดใช้พวกนั้นและเครื่องมือทางการแพทย์ หลานเยาเยาเบิกตาสว่าง แต่ทันใดนั้นสีหน้าก็ซีดจางลงไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากช่วยคน？ในเมื่อไม่มียาถอนพิษ จะช่วยอย่างไร?ยังไงก็เถอะ จัดการบาดแผลให้เขาก่อน ค่อยคิดหาวิธีก็แล้วกัน！และแล้ว！หลานเยาเยาเดินย่องเบาไปยังทิศทางของชายผู้นั้น เพิ่งเดินเข้าใกล้และห่างจากชายผู้นั้นเพียงสามก้าว ก็รู้สึกตกใจกับความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างกายชายผู้นั้นโอ้โห รัศมีทรงพลังไม่ธรรมดา！13
หลานเยาเยาสงบสติทันที แล้วค่อยๆ ย้ายไปอยู่ข้างผู้ชาย มองดูบาดแผลที่เลือดยังคงไหลนอง ยืนมือถอดเสื้อเขาออก มือเพิ่งแตะเสื้อคลุมของเขา……“เจ้าทำอะไร？”เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น ดวงตาเย็นชาของชายคนนั้นเปิดขึ้นทันที สายตาลึกลับจ้
