องมองเธออย่างขะมักเขม้นท่าทางแสดงการปฏิเสธเด็ดขาดจากไกลๆ ปกคลุมหลานเยาเยาในทันที ราวกับว่าหากเธอกล้าเข้าใกล้อีกก้าว เธอจะหนีความตายไม่พ้น!“พันบาดแผลให้เจ้าไง！”ชัดเจนขนาดนี้ดูไม่ออกหรือ？หรือเธอมีความคิดลวนลามเขาในเวลาแบบนี้?“ไม่จำเป็น！”“คุณไม่ต้องการไม่เป็นไร ฉันต้องการก็พอแล้ว！”หลานเยาเยาไม่อยากต่อร้องต่อเถียงกะเขา มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ชายประเภทห้ามคนเข้าใกล้ เย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่ชอบให้คนอื่นแตะต้องเป็นที่สุดโดยเฉพาะเธอยิ่งเป็นคนแปลกหน้าเพราะฉะนั้น แม้จะพูดจนปากเปียกปากแฉะก็โน้มน้าวเขาให้เชื่อฟังปฏิบัติตามไม่ได้ดังนั้น เลยลงมือทันที……“เอามือสกปรกของเจ้าออกไป！”14
เสียงโมโหของชายคนนั้นดังขึ้นข้างหูของเธอ เสียงแผ่วอ่อนแอและตํ่าสายตาแหลมคมราวกับดาบ เหมือนต้องการเฉือนเธอให้ตายสำหรับสิ่งนี้!หลานเยาเยามองข้าม เธอพบว่าเธอไม่สามารถปลดเสื้อคลุมของเขาออกได้จึงต้องเอื้อมมือไปที่เอวของเขาเพื่อปลดเข็มขัดทันใดนั้นมือก็ถูกจับด้วยฝ่ามืออันใหญ่ หลานเยาเยาถอนหายใจอย่างหน่ายปัดมือเขาออกทันที พูดเตือน:“ดื้อจริง โดนทั้งพิษและบาดเจ็บสาหัส เลือดจะไหลหมดตัวแล้ว ทนอยู่มาจนถึงป่านนี้ก็มาถึงขีดจำกัดแล้วดูคุณหนูอย่างข้าเป็นเพียงหญิงอ่อนแอ บาดเจ็บสาหัส สามารถปัดมือของเจ้าออกด้วยมือเปล่า เจ้ายังจะดื้อดึงอะไรอีก？ช่วยเข้าใจหน่อย เชื่อฟังฉันหน่อย โชคดีเจ้าอาจมีชีวิตรอด เลิกต่อต้านอย่างไร้ประโยชน์เถอะ”หลานเยา
