งใหญ่หลวงต่อสำนักของพวกเรา เรื่องนี้เป็นความลับ เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ เพียงแค่ทำตามคำแนะนำของข้าก็พอ”
นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านผู้อาวุโสเมิ่งพูดอย่างจริงจังและยืดยาวกับหูหยุนซาน แม้จะเรียกว่าคำแนะนำ แต่ที่จริงแล้วเป็นคำสั่ง ไม่เปิดโอกาสให้หูหยุนซานโต้แย้งเลย
หูหยุนซานออกจากโรงยาไปด้วยสีหน้าเศร้าหมอง
หูอี้เห็นบิดาของตนออกมาจากห้องปรุงยาของท่านผู้อาวุโสเมิ่งด้วยสีหน้าขมขื่น ก็รู้ว่าเรื่องไม่ดีแน่ เมื่อได้ฟังคำบอกเล่าของหูหยุนซาน เขาก็ทั้งอิจฉาและริษยา “หญิงผู้นั้นมีดีอะไรกัน ไม่รู้ว่าไอ้หลี่ลี่บ้านั่นให้ยาอะไรกับท่านผู้อาวุโสเมิ่ง ถึงได้ให้ความสำคัญกับนางปีศาจนั่นถึงเพียงนี้…”
“ให้ยาอะไร…” หูหยุนซานพึมพำทวนคำ จู่ๆ ดวงตาก็เปล่งประกาย เขายิ้มพลางพูดกับลูกชายว่า “อี้ ข้ามีความคิดดีๆ ที่จะทำให้หญิงผู้นั้นเป็นผู้ดูแลไม่ได้”
หูอี้ได้ยินแล้วก็ดีใจมาก
คืนนั้น หลิวเหมยเอ๋อร์ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ดูแลใหญ่ของโรงทดลองยาในทันที ตำแหน่งในตอนนี้ยังสูงกว่าหลี่ลี่ด้วยซ้ำ ทำให้หลิวเหมยเอ๋อร์งุนงงและไม่เข้าใจ
หลี่ลี่รู้สาเหตุ จึงปลอบใจนาง บอกให้นางสบายใจ กล้าหาญ และทำงานให้ดี เพื่อทำให้คนเหล่านั้นประหลาดใจ
หลิวเหมยเอ๋อร์ได้รับการสนับสนุนจากหลี่ลี่ นางเชื่อใจหลี่ลี่มาก และรู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะความช่วยเหลือของหลี่ลี่ จึงตั้งสติได้
วันรุ่งขึ้นหลังการตรวจสอบ ก็เริ่มกินยาเสริมกระดูก พวกหูอี้และคัมภีร์ราตรี
