หลังเที่ยง!แสงแดดอันอบอุ่นถูกกรองด้วยชั้นใบไม้ รั่วลงมาถึงบนหลังคา กลายเป็นรัศมีแสงกลมๆจางๆ สวยงามมากเป็นพิเศษและแสงบางส่วนก็เหมือนด้ายสีทองวาววับ ส่องเฉียงเข้ามาในห้องที่ไม่ใหญ่เกินไปจากตาข่ายหน้าต่าง“เอี๊ยด” ดึงขึ้นหนึ่งทีฮัวหยู่อันที่ใบหน้าเย็นชาเปิดประตูออก ในมือถือกะละมังใส่นํ้า เพิ่งจะก้าวเข้าไปในห้อง ก็เห็นโม่เหลียงเฉินที่ไม่รู้ว่าเป็นหรือตายนอนอยู่บนพื้นตาของนางก็แดงขึ้นมากะทันหัน กะละมังที่อยู่ในมือร่วงลงพื้นทันที นํ้าได้หกกระจายเต็มพื้น นางเหมือนกับหายตัวไปถึงข้างกายของโม่เหลียงเฉิน แล้วกึ่งอุ้มเขาขึ้นมาพิงไว้ที่ตัวนาง“คุณชายเหลียงเฉิง โม๋เหลียงเฉิน โม๋เหลียงเฉิน เจ้าเป็นอะไร? รีบตื่นสิ…………”ตะโกนไปตั้งนาน ใบหน้าที่ซีดขาวเหมือนกระดาษของโม่เหลียงเฉินราวกับไม่มีชีวิตแล้ว จากที่นางเขย่าอย่างสุดแรง ก็ไม่มีการตอบสนองแม้แต่นิดเดียวเวลานี้!หลานเยาเยาค่อยๆปรากฏตัวขึ้นตรงประตู448
นางเหมือนเห็นผู้ที่สามารถช่วยให้รอด ดวงตาที่แดงเต็มไปด้วยนํ้าตา “เยาเยาเจ้ารีบมาดูสิว่าเขาเป็นอะไร ชีพจรเขาเหมือนจะไม่เต้นแล้ว เขาจะตายแล้วใช่มั้ย รีบมาช่วยข้าช่วยชีวิตเขา”ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงพูดนํ้าตาไหลเหมือนเขื่อนแตก กำแพงที่สร้างขึ้นมาอย่างไม่ง่ายในใจ ได้พ่ายแพ้ในเวลานี้แล้ว เดิมมันก็เป็นหัวใจที่แหลกสลาย เจ็บปวดเหมือนโดนมีดกรีด เหมือนโดนไฟเผา นางเจ็บจนจะหายใจไม่ทันแล้วนางนึกว่าตั้งแต่อยู่ในกองเลือดแห่ง
