ความแค้น นางก็กลายเป็นคนที่ด้านชาไร้ความรู้สึก กลายเป็นคนกระหายเลือด และได้ลืมโม่เหลียงเฉินไปนานแล้วกลับไม่เคยคิด ยิ่งอยากจะลืมก็ยิ่งลืมไม่ได้นางจึงทำได้เพียงซ่อนความรู้สึกที่ชอบไว้ลึกๆข้างในใจ ซ่อนมันไว้หลายปี ซ่อนจนตัวเองก็เกือบจะลืมไปแล้วเพียงเพราะไม่อยากจะถูกหลอกอีก………นางนึกว่านางสามารถเผชิญหน้ากับโม่เหลียงเฉินอย่างสงบใจเย็นแต่ทุกครั้งที่เห็นเขา ในใจของนางก็เจ็บปวดเหมือนถูกคนดึงกราชากที่หัวใจวันนี้เห็นโม่เหลียงเฉินที่กำลังจะตาย สิ่งที่ซ่อนไว้ในใจอย่างดีได้ถูกเผยออกมาความเจ็บปวดก็ถูกเผยออกมาเป็นร้อยเท่าพันเท่า ซึ่งทำให้นางเจ็บจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ449
“โม่เหลียงเฉินถูกพิษ พิษเข้าสู่กระแสเลือด ไม่มีทางรักษา หากมีคนสามารถเปลี่ยนเลือดกับเขา ก็ยังพอมีความหวัง แต่คนที่ให้เลือดต้องใช้ชีวิตเป็นค่าตอบแทนดังนั้น……..”หลานเยาเยายังพูดไม่จบฮัวหยู่อันที่ยังไม่ทันได้คิดก็ร้องขอ“ใช้ของข้า ข้ายินดีที่จะเปลี่ยนเลือด ขอเพียงมีความหวัง ข้าก็ต้องลอง ไม่ว่ายังไงโลกนี้ข้าก็ไม่มีอะไรที่ต้องห่วงอีก……….”“ทำไมเจ้าต้องทำถึงขนาดนี้?” นางเตือนใครจะไปรู้……..ฮัวหยู่อันได้ดึงแส้ยาวที่พันรอบเอวออกมาโดยตรง แล้วกดไปที่กลไกไปหนึ่งที ด้ามแส้ยาวแยกออกจากแส้แล้วหล่นลงกับพื้น และใบมีดเชื่อมต่อกับด้ามจับแส้กลายเป็นมีดสั้นหนึ่งด้าม นางไม่พูดอะไรเลยก็กรีดข้อมือของตัวเองทันทีความเจ็บปวดถูกส่งมา แต่ไม่นานก็ถูกความเจ็บปว
