กคว้าเอาไว้แรงที่มากแรงหนึ่งได้ดึงตัวเขานั่งลงยังไม่ทันจะรู้ตัวว่ามันเรื่องอะไรกัน แก้มของเขาก็ถูกมือสีขาวที่สวยงามจับเอาไว้และสิ่งที่ตามมาคือริมฝีปากที่อ่อนโยนและละเอียดอ่อน ได้ประกบลงบนรีบฝีปากของเขาเบาๆตื้นๆ โดยสั่นเล็กน้อย…เหมือนกระแสนํ้าอุ่นไหลเข้าสู่หัวใจของเขาเสมือนแสงช่วยชีวิต ดูเหมือนจะบรรเทาความเจ็บปวดทั้งหมดในหัวใจของเขาจูบของฮัวหยู่อัน มีความอ่อนหวานอยู่ในความขมขื่นจูบไม่นานนัก กดทับเบาๆไปหนึ่งที ก็ถอนริมฝีปากออก“ไปหายาเถอะ! ฮัวหยู่อันพูดอย่างเขินอาย“ข้ารู้สึกว่า………ยังสามารถรอได้อีกหน่อย”454
“อะไรนะ?”ฮัวหยู่อันไม่เข้าใจ เงยหน้ามองสบตาของโม่เหลียงเฉินในขณะนี้ใบหน้าที่ซีดเซียวและหล่อเหลาของโม่เหลียงเฉินกำลังแดง เมื่อมองไปฮัวหยู่อันที่ท่าทางเขินอายเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนนํ้าลาย เอนกายเข้าไปโดยไม่รู้ตัว เข้าไปประกบกับริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของนางได้อย่างแม่นยำจูบนั้นก็ควบคุมไม่ได้แล้ว จากตื้นไปลึก ตวัดกันไปมา เหมือนกับกำลังบอกรักกันอย่างเงียบๆที่ไม่เคยได้เอ่ยออกมาในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้……….
455
