อันพยายามเก็บมีดสั้นที่ฮัวหยู่อันโยนทิ้งอย่างไม่ค่อยจะมีแรง อดกลั้นความเจ็บปวดที่แสนสาหัสแล้วตัดชายเสื้อตัวเองออกมาส่วนหนึ่ง ช่วยฮัวหยู่อันพันแผลที่ข้อแขนเพื่อไม่ให้เลือดไหลออกมาอีก“ยังเจ็บมั้ย?” โม่เหลียงเฉินถามด้วยนํ้าเสียงที่ตํ่าฮัวหยู่อันไม่ได้ตอบ ก้มหน้าอยู่เล็กน้อย ดวงตายังคงมีนํ้าตา กลับไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่เห็นนางเป็นแบบนี้โม่เหลียงเฉินรู้ว่า นางก็ยังไม่อยากจะเจอเขา ด้วยเหตุนี้ ก็กล่าวขึ้น“เจ้าไม่ต้องรู้สึกลำบากใจ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากจะเจอข้า ไม่เป็นไร ข้าจะไม่รบกวนเจ้ามากเกินไป เพียงแค่หวังว่าจะอย่าหายตัวไปบ่อยๆ ทำให้ข้าไม่รู้ว่าจะต้องไปตามหาเจ้าได้ที่ไหน”ฮัวหยู่อันยังคงไม่พูดก็ยังคงนั่งอยู่บนพื้นโดยที่ไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว นํ้าตาใสๆหยดหนึ่งได้ไหลลงมาทางแก้มเขาไม่เคยเห็นนางที่เป็นแบบนี้มาก่อน นางดูบอบบางมากราวกับว่าแค่ถูกสัมผัสก็จะกระจายหายไป453
เขาอยากจะเอื้อมมือไปโอบนางไว้ในอ้อมแขน แต่เขากลัวว่ามันจะยิ่งทำให้นางรังเกียจมากขึ้นไปอีก เขาลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วปล่อยมือลง“ข้าจะไปหายามาช่วยทาแผลให้เจ้า”เมื่อกี้ใช้เศษผ้าพันแผล ห้ามไม่ให้เลือดไหลออกมา ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือไปหายามา รักษาแผลของนางฤทธิ์ยาที่ยังไม่หมดอย่างโม่เหลียงเฉิน นอกจากที่จะเจ็บปวดที่หัวใจแล้ว ร่างกายก็อ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง หัวสมองยังคงเบลอเล็กน้อย ตอนที่พยายามลุกขึ้น ยังต้องใช้แรงที่มหาศาลทันใดนั้นแขนก็ถู
