ยงเฉินถามข้าว่า คนที่เจ้าชอบนั้นเป็นใครกันแน่ ข้าไม่ได้บอกเขากลับอยากให้เขาได้ยินมันด้วยตัวเองดังนั้นจึงได้ลงมือวางยาเขา ยาชนิดหนึ่งที่มองจากภายนอกเหมือนกับว่ากำลังจะตาย เขาไม่สามารถที่จะขยับตัวได้ แต่ยังคงสามารถได้ยินเสียงข้างนอกแต่ถ้าอยากตื่นขึ้นมา ต้องทะลุจนเส้นเลือดแตก มาทำร้ายร่างกายตัวเอง ความเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าการพังทลายของเส้นเลือดแต่เขากลับทำมันได้แล้วดังนั้น ความรู้สึกที่โม่เหลียงเฉิน……..มีต่อเจ้านั้นไม่ลวงหลอกการมีความสัมพันธ์ที่ลืมไม่ลงไม่ใช่เรื่องง่าย ชีวิตสั้นมาก แค่ไม่กี่สิบปีก็ ก็ผ่านไปในพริบตา จะปล่อยให้ชีวิตที่สั้นหลงเหลือความเสียใจไปทำไม?อย่าให้ต้องมาเหมือนข้ากับเย่แจ๋หยิ่ง ต่างคนต่างเข้าใจผิด ต่างคนต่างทำร้ายกันทุกข์ทรมานไปตั้งนาน และต้องผ่านความเป็นความตายการพลัดพรากตั้งกี่ครั้ง หาไม่ใช่เพราะสวรรค์เมตตา เกรงว่าเราคงอยู่กันคนละที่นานแล้ว ต่างต้องทุกข์ทรมานอย่างหนักวันนี้มาคิดๆดู เส้นทางนี้ลำบากเกินไป และทุกข์ทรมานเกินไป ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย ยังไม่สู้เปิดเผยความรู้สึกออกมา กอดซึ่งกันและกัน ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง แต่อย่างน้อยก็เคยมีกันและกันพูดสิ่งเหล่านี้จบหลานเยาเยาจากไปในขณะที่สายตาของพวกเขากำลังตะลึง452
สิ่งที่สามารถช่วยได้ นางได้ช่วยไปแล้ว ผลจะเป็นยังไงก็อยู่ที่เขาสองคนแล้วหลังจากที่หลานเยาเยาจากไปในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง โม่เหลียงเฉินค่อยๆออกจากอ้อมกอดของฮัวหยู่
