ะที่กำลังเคลิบเคลิ้ม ซูเจ๋อโน้มใบหน้าลงมาที่คอของเธอและกระซิบอย่างแผ่วเบาว่า “อาเสียน ยังอยากมีลูกอีกไหม ถ้าท่านอยากมี เราจะมีกันอีกก็ได้”เฉินเสียนกอดศีรษะของเขาไว้และกระซิบเบาๆ อย่างอ่อนหวาน “เช่นนั้นท่านอยากมีลูกชายหรือลูกสาว”“ข้าได้ทั้งนั้น”ถ้าไม่ใช่เพราะมีอาเซี่ยนอยู่แล้ว ซูเจ๋อเองก็ใช่ว่าจะชอบเด็กนัก เฉินเสียนรู้ดีนอกจากนี้เธอยังรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้คิดจะมีลูกอีกคน ไม่อย่างนั้นทำไมในทุกๆเดือนเขาจึงกลืนกินเธออย่างดุร้ายราวกับเสือกับหมาป่าเฉพาะตอนที่เธออยู่ในระยะปลอดภัย แต่ในระยะที่เธอตั้งครรภ์ง่ายเขากลับควบคุมตัวเองได้อย่างดีเยี่ยมคืนนี้เป็นช่วงที่เฉินเสียนมีโอกาสตั้งครรภ์ง่าย ดังนั้นในตอนแรกซูเจ๋อจึงไม่ทำอะไรเธอ แต่ถ้าเธอคิดอยากจะมีลูก เขาก็จะไม่ปฏิเสธเฉินเสียนตะกายกอดแผ่นหลังของเขาไว้แน่น ลูบไล้รอยแผลเป็นบนแผ่นหลังกว้าง คล้องขาโอบรอบเอวของเขาและเอ่ยอย่างสติเลอะเลือนว่า “ลูกของซูเจ๋อไม่มีทางโง่เขลา หากมีลูกชายอีกคนแล้วเขาฉลาดเกินไป เกิดเป็นศัตรูกับอาเซี่ยนในอนาคต เราจะทำอย่างไร”“อืม ความกังวลของท่านก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล”เฉินเสียนหรี่ตาและยิ้มออกมา คล้อยตามจังหวะขยับขึ้นลงของเขา จากนั้นจึงเอ่ยอย่างน่าหลงใหลว่า “แต่ถ้าเป็นผู้หญิง ไม่ว่าจะเหมือนข้าหรือท่าน นางจะไม่ขี้เหร่แน่นอน ถ้านางเกิดมาสวยและน่ารักเกินไปจนท่านรักนางมากขึ้นมาล่ะจะทำอย่างไร”ซูเจ๋อถามอย่างแผ่วเบา “ท่านหึงหรือ”921
