างไม่รู้เรื่องรู้ราวว่า “ท่านรู้จักเขาหรือ”จาวหยางไม่ตอบ899
ฉินหรูเหลียงก้าวเข้ามาหาทีละก้าวและยืนอยู่ต่อหน้าคนทั้งสอง เขามองจาวหยางก่อนจะหันไปมองชายผู้นั้นด้วยสายตาที่เย็นชาและเคร่งขรึมฉินหรูเหลียงเอ่ยอย่างมึนตึงว่า “ได้ยินมาว่าท่านชอบนาง”ชายผู้นั้นชะงักไปนิดหนึ่ง ประเดี๋ยวเดียวก็ยิ้มและเอ่ยออกมาว่า “สาวงามย่อมเป็นที่หมายปองของชายหนุ่ม ดูเหมือนเรื่องระหว่างข้ากับแม่นางผู้นี้จะเป็นเช่นนั้น”ฉินหรูเหลียงเอ่ยด้วยสีหน้าที่เย็นชาว่า “แต่บังเอิญนางเป็นภรรยาของข้า”จาวหยางไม่รู้ว่านางเดินออกมาจากโรงนํ้าชาได้อย่างไร ทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าเหตุใดจึงถูกฉินหรูเหลียงลากให้เดินโซซัดโซเซมาท่ามกลางสายฝนเช่นนี้ฉินหรูเหลียงเดินเร็วมาก นางแทบจะก้าวตามไม่ทันและเกือบจะล้มลงไปกับพื้นทันใดนั้นฉินหรูเหลียงก็หยุดลงอย่างกะทันหัน จาวหยางไม่ทันระวังและชนเข้ากับแผนหลังของเขาทันทีเขาหันกลับมามองนางและกล่าวว่า “ไม่กลับไปตั้งสองปี ท่านดูมีอิสระเสียจริงที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ข้างนอก”จาวหยางเอ่ยออกมาช้าๆ ว่า “ไม่ใช่ว่าคุยกันไปแล้วหรือ ว่าเราต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง จะไม่ยุ่งเกี่ยวซึ่งกันและกัน…”“นี่น่ะหรือคือเหตุผลที่ท่านทำตัวใกล้ชิดกับชายอื่น”“ท่านเองก็ใกล้ชิดกับหญิงอื่นได้นี่…” จาวหยางรู้สึกว่ามันแปลกมาก ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดฉินหรูเหลียงจึงโกรธเช่นนี้ ครั้นแล้วนางจึงตระหนักบางอย่างขึ้นมาได้และเอ่ยว่า “อ๋อ… ข้ารู้แล้ว ม
