กหน้าและไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมาหลังจากเข้าไปในห้อง ฉินหรูเหลียงก็โยนผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งมาคลุมไว้บนศีรษะของนาง จากนั้นจึงเช็ดผมที่เปียกนํ้าฝนให้901
ทันใดนั้นภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดจาวหยางเช็ดผมของตัวเองอย่างเงียบเชียบและเริ่มรู้สึกสงบลง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งนางจึงเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ว่า “ข้าไม่คิดว่าท่านจะหาที่นี่เจอ นานมากแล้วจริงๆ ที่ไม่ได้พบกัน”ฉินหรูเหลียงมองนางและเอ่ยว่า “ถ้าข้าไม่มาหาท่าน ไม่ใช่ว่าท่านคงหนีหายไปใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายอื่นอย่างสบายใจแล้วหรือ”จาวหยางเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “คุณชายโจวผู้นั้นเป็นคนดี เราเป็นสหายที่ดีต่อกัน หนีหายกันไปอะไรของท่าน”ฉินหรูเหลียงเลิกคิ้วและกล่าวว่า “ตอนที่ท่านอยู่ในโรงนํ้าชาเมื่อครู่นี้ เขาพูดกับปากว่าสาวงามย่อมเป็นที่หมายปองของชายหนุ่ม แบบนี้ท่านจะยังมองว่าเขาเป็นสหายที่ไม่มีสิ่งใดในใจแอบแฝงอีกรึ”จาวหยางรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที นางเอ่ยว่า “นั่นมันก็เรื่องของข้า ไม่เกี่ยวอะไรกับท่านเสียหน่อย”
902
