ายเลย เธอจึงกัดฟันชี้นิ้วไปทางเขา แล้วพูดขึ้นว่า“ข้าก็ไม่ใช่จะไม่แต่งงาน แต่ถ้าข้าจะแต่งก็ต้องแต่งกับเขา！”เมื่อคำพูดนั้นออกมา ทำให้ฉินหรูเหลียงและท่านอ๋องมู่ต่างตกตะลึงท่านอ๋องมู่ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วจึงพูดขึ้นว่า“เจ้าพูดอะไรเหลวไหล？แม่ทัพฉินได้หมั้นหมายกับจาวเหอเอาไว้แล้ว เจ้าจะเล่นแง่อะไรในเวลานี้อีก？！แล้วยังไม่รีบไปเก็บข้าวของกลับไปกับข้าอีกรึ！ ”จาวหยางจึงเดินไปอยู่ข้างกายของฉินหรูเหลียง เธอก้มหน้ามองลงไปที่เขาทันใดนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างเย็นชา แต่รอยยิ้มนั่นกลับแอบแฝงมีเล่ห์นัยอยู่มากมาย เธอกล่าวขึ้นว่า“ข้าไม่สนว่าเขาจะหมั้นหมายกับใคร ใครใช้ให้เขามีความสัมพันธ์ทางกายกับข้ากันล่ะ ข้ากับเขานอนค้างคืนด้วยกันแล้ว ข้าคือผู้หญิงของเขา”ท่านอ๋องมู่ตื่นตกใจ“เจ้าว่าอะไรนะ？！”ฉินหรูเหลียงมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป เขามีความหวังดีที่ช่วยเธอกลับมา แต่เธอกลับละเลยความจริงแล้วพูดออกมาอย่างไร้สาระโดยไม่รู้ผิดชอบชั่วดี！เธอไม่สนเกี่ยวกับชื่อเสียงเกียรติยศของเธอก็ว่าช่างแล้ว แต่ตอนนี้ยังกลับมาลากเขาให้เข้าไปฉีกหน้าอีก！แววตาของฉินหรูเหลียงนั้นเย็นชา เมื่อกำลังจะอ้าปากพูด จู่ๆจาวหยางก็ก้มตัวลงไปกอดเขาไว้ทันที เขาพยายามจะดันตัวเองออก แต่เขาก็ยินเสียงสั่นที่ข้างหูว่า“ข้าขอร้องท่านล่ะ ช่วยข้าด้วย ข้าไม่อยากแต่งงานกับคนอื่น”ฉินหรูเหลียงเม้มปากแล้วเอ่ยว่า“ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่？”884
“ท่านอยากจะแต่งงานกับจา
