ี้มุมปากของเขายกไม่ขึ้นอีกต่อไปฉินหรูเหลียงขี่ม้าเร็วออกไปจากเมืองในวันนั้น878
ภายในใจของเขารู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกและเขาก็เร่งร้อนอยากจะระบายมันออกมาในตอนที่ฉินหรูเหลียงตามหาจาวหยางในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งจนพบ นางกำลังดื่มชาอยู่ในโรงนํ้าชากับผู้ชายที่ถูกกล่าวถึงในจดหมายสายฝนที่ตกปรอยๆ อยู่ด้านนอกดูประหนึ่งเส้นไหมฉินหรูเหลียงไม่ได้พกร่ม ไหล่กว้างของเขาเปียกเล็กน้อยขณะที่เดินไปตามถนนซึ่งปูด้วยแผ่นหิน บนเส้นผมซึ่งเป็นสีดำราวกับหมึกถูกปกคลุมไปด้วยละอองฝนพร่างพราว ความเยียบเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายสูงใหญ่ยิ่งเสริมให้ใบหน้านั้นเย็นชาจนทำให้คนแปลกหน้าไม่กล้าเข้าใกล้ทันทีที่ก้าวเข้าไปในโรงนํ้าชา เขาก็เห็นจาวหยางนั่งอยู่ที่ข้างหน้าต่างโดยมีบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างกาย ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มซึ่งแตกต่างจากรอยยิ้มอันสดใสและไร้เดียงสาดั่งเช่นวันวาน เป็นรอยยิ้มที่ผลิบานอย่างโดดเด่นหลังจากผ่านพ้นหิมะและความหนาวเย็น ดูสุกสกาวยิ่งกว่าที่เคยฉินหรูเหลียงรู้สึกเสียดแทงเข้าไปในใจทันทีอย่างไม่มีเหตุผล ต่อมาเขาจึงคิดได้ว่าอาจจะเป็นเพราะหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เขาจึงบังคับให้นางเติบโตขึ้นจาวหยางบังเอิญหันหน้ามาและเห็นฉินหรูเหลียงเข้าพอดีรอยยิ้มบนใบหน้าของนางชะงักงัน จาวหยางมองเขาตาค้างและคิดว่าตนเองตาฝาดไป ทันใดนั้นร่างทั้งร่างของนางก็แข็งทื่อชายที่อยู่ข้างกายหันไปมองฉินหรูเหลียงและถามอย่
