ิน่าเล่าข้าจึงรู้สึกว่ามีคนคอยตามข้าตลอด สลัดอย่างไรก็สลัดไม่หลุด นั่นคงเป็นฝีมือการขัดขาของท่านเองละสิ”880
ฝนเริ่มตกหนักขึ้น ฉินหรูเหลียงรู้สึกรำคาญที่นางเดินช้า ดังนั้นเขาจึงอุ้มนางขึ้นมาและก้าวยาวๆ ไปข้างหน้าโดยไม่ต้องออกแรงใดๆจาวหยางหน้าแดงกํ่า นางทั้งเตะทั้งถีบและตะโกนใส่ “ท่านบ้าไปแล้วหรืออย่างไร!”ไม่ว่านางจะดิ้นรนอย่างไร ฉินหรูเหลียงก็ไม่แยแสกว่าจะเข้ามาถึงโรงเตี๊ยม ทั้งสองคนก็ตัวเปียกโชก ฉินหรูเหลียงอุ้มจาวหยางไปขอเช่าห้องพัก ทว่าจาวหยางต่อต้านตลอดเวลาจนดึงดูดสายตาของผู้คนที่อยู่ในห้องโถงใหญ่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เลยมีคนพาลคิดไปว่าฉินหรูเหลียงเป็นคนเลวที่คิดจะรังแกสตรีทันใดนั้นใครคนหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า “แม่นางผู้นั้นไม่เต็มใจ เหตุใดเจ้าจะต้องบังคับนางด้วย รีบปล่อยนางเสียดีกว่า หากไปแจ้งให้ทางการรู้ละก็ เจ้าจบไม่สวยแน่”ฉินหรูเหลียงจ่ายค่าห้องอย่างไม่สะทกสะท้านและเดินขึ้นไปบนบันได เขาก้าวเดินอย่างสงบและหยุดชะงักนิดหนึ่ง จากนั้นจึงหันกลับไปมองผู้ที่พูดขึ้นเมื่อครู่ด้วยแววตาที่วาววับและเย็นชา “ข้าทะเลาะกับภรรยาของข้า ทางการจำเป็นจะต้องมายุ่งด้วยหรือ”ที่แท้พวกเขาก็เป็นสามีภรรยากัน คนที่พูดเมื่อครู่จึงได้แต่ทำหน้าแหยๆจาวหยางไม่ต้องการก่อเรื่องจนดูน่าเกลียด ถ้ามีเรื่องมีราวจนรู้ไปถึงทางการทุกคนคงจะอับอายขายหน้าเป็นแน่ ดังนั้นเมื่อฉินหรูเหลียงอุ้มนางขึ้นไปในห้องชั้นบน นางจึงเอาแต่ซุ
