ื่อเร็ว ๆ นี้กลุ่มโจรหนีจากเป่ยเซี่ยไปยังต้าฉู่อย่างหัวซุกหัวซุน ได้ยินมาว่ากลุ่มโจรนี้ก่ออาชญากรรมทุกหนทุกแห่ง และจับกุมหญิงสาวจากครอบครัวใหญ่แล้วจับเป็นตัวประกันเพื่อเรียกค่าไถ่ สิ่งที่น่ารังเกียจคือครอบครัวที่ถูกเรียกค่าไถ่จ่ายค่าไถ่ตามคำขอของพวกมัน แต่ผู้หญิงที่ถูกจับกุมถูกปล้นความบริสุทธิ์ของพวกนางไปแน่นอนว่าเป่ยเซี่ยส่งกองกำลังทหารไปปราบปรามพวกโจรหลายครั้ง แต่ก็ยังทำให้พวกมันหลบหนีไปได้ คราวนี้พวกมันเข้าไปในดินแดนเขตของต้าฉู่ เพื่อรักษามิตรภาพระหว่างสองอาณาจักรและหลีกเลี่ยงพวกอันธพาลจากการทำร้ายผู้คนของต้าฉู่อีกครั้ง ฉินหรูเหลียงจึงต้องการช่วยเหลืออย่างแน่นอนอย่างไรก็ตาม เขาได้รับจดหมายด่วนระยะทางกว่าสี่ร้อยลี้จากท่านอ๋องมู่แห่งเป่ยเซี่ย และในเวลานี้ท่านอ๋องมู่ก็กำลังเดินทางไปที่ชายแดนของต้าฉู่แล้วในจดหมายระบุว่ากลุ่มโจรได้จับกุมตัวองค์หญิงจาวหยางไปซูเจ๋อหรี่ตามอง และยิ้มอย่างไม่มีพิษภัยพร้อมกับกล่าวว่า “แต่ข้าทำไม่เป็น”เฉินเสียนดึงเขาขึ้นมา “ถ้าไม่เป็นข้าจะสอนท่าน” เมื่อก่อนเป็นซูเจ๋อที่สอนเธอ ตอนนี้เปลี่ยนให้เธอเป็นคนสอนซูเจ๋อบ้าง ดูเหมือนว่าความรู้สึกแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันดังนั้นเฉินเสียนจึงอธิบายให้เขาฟังอย่างละเอียดหนึ่งครั้ง ควรจะให้ความสนใจไปที่ใด ควรจะใช้แรงกำลังไปที่ใด ต่าง ๆ นานา และแสดงให้เขาดูอย่างไม่ย่อท้อ จากนั้นจึงถอยออกไปและมองดูซูเจ๋อฝึกซ้อม870
ซูเจ๋อเคลื่อน
