ังมีใครบอกว่าเจ้าไม่สวย ไม่เคารพตัวเอง ข้าว่าก็ดีอยู่นะ”ในท้ายที่สุด ฝูหลิงก็ไม่ได้ลงจากรถม้า และรถม้ายังคงเดินทางต่อไปทางทิศใต้856
นางพิจารณาและกล่าวว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้น งั้นหม่อมฉันก็จะลองไปเย่เหลียงกับพระองค์ หากพระองค์ผิดคำพูด หม่อมฉันก็จะทำให้พระองค์เงยศีรษะขึ้นไม่ได้อีก และหม่อมฉันก็จะออกจากเย่เหลียง พร้อมกับลูกของหม่อมฉัน และจะไม่มีวันยอมให้พระองค์หาหม่อมฉันเจออีกเลยเพคะ”เย่ซวิ่นรู้สึกอบอุ่นใจมาก และกล่าวว่า “ได้สิ”ความรู้สึกนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ เขาไม่เคยมีมันมาก่อนปรากฏว่าการมีความรักสำหรับทั้งสองฝ่ายนั้นมีความสุขและสบายใจมากกว่าการคิดที่ปรารถนาเพียงฝ่ายเดียวตอนนี้เย่ซวิ่นพอจะเข้าใจอารมณ์ของเฉินเสียนเมื่อก่อนแล้ว หากไม่ใช่คนในใจคนนั้น ก็ยอมที่จะอยู่คนเดียวดีกว่ามีใครก็ได้อย่างละเลยหลังจากที่เย่ซวิ่นออกจากวังหลวงของต้าฉู่ แม้ว่าเฉินเสียนจะมีความรู้สึกหลากหลาย แต่เธอก็รู้สึกสดชื่นนี่ถือได้ว่าเป็นการแก้ปัญหา และต่อไปก็เดินตามทางของตัวเองในอนาคตและไม่มีใครมาเสียเวลากับใครทั้งนั้นเฉินเสียนพิงไปที่ขาของซูเจ๋อ และนั่งรับลมเย็นกับเขาใต้ต้นไม้ เธอรู้สึกว่าเสียนของจักจั่นในช่วงกลางฤดูร้อนนั้นไม่ทำให้ปวดหัวนัก แต่กลับเป็นเสียงที่น่าฟังเฉินเสียนหรี่ตาของเธอและถามว่า “ท่านรู้ไหมว่าโรคที่ยกไม่ขึ้นของเย่ซวิ่นเป็นมาอย่างไร?”มือของซูเจ๋อลูบไปตามไรผมของเธอแล้วกล่าวว่า “โอ้ เดิมทีแล้วเขายก
