ขึ้นมาทำร้ายตัวเองเหมือนคราวที่เรื่องพราชายารุ่ยครั้งนั้นก็พอขอรับ”หนึ่งปีต่อมา เฉินเสียนเรียกท่านแม่ทัพใหญ่ฉินหรูเหลียงที่ดูแลบริเวณเขตชายแดนภาคเหนือของเป่ยเจียงกลับไปเมืองหลวงเพื่อรายงานหน้าที่การทำงานของเขาไม่ได้เจอกันนานเป็นปี ฉินหรูเหลียงมีใบหน้าที่หล่อเหลาเฉียบคมกว่าที่เคยอาจเป็นเพราะสภาพอากาศที่โหดร้ายในเขตภาคเหนือของเป่ยเจียงซึ่งทำให้เขาหล่อและคมยิ่งขึ้นเฉินเสียนได้อ่านสาส์นกราบทูลข้อราชการของฉินหรูเหลียงแล้ว ดินแดนบริเวณเขตชายแดนที่อยู่ภายใต้อำนาจการดูแลของเขา ทำให้ผู้คนของทั้งสองอาณาจักรมีความมั่นคงและความสามัคคีมากเฉินเสียนตรัสถาม “ได้มีผู้หญิงที่หมายตาไว้ที่เป่ยเจียงบ้างไหม?”ฉินหรูเหลียงตอบสั้น ๆ เพียง “ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนรู้ว่าเขาไม่มีแน่ เรื่องของเขาที่เป่ยเจียง เฉินเสียนก็พอรู้อะไรมาบ้างเฉินเสียนตรัสว่า “งั้นกำหนดสัญญาหนึ่งปีก็มาถึง ในเมื่อท่านไม่กังวลเกี่ยวกับเรื่องสำคัญในชีวิตของท่านเองบ้าง งั้นข้าก็จะเลือกคู่ครองให้กับท่านเอง”ฉินหรูเหลียงไม่ได้ปฏิเสธ “ฝ่าบาทได้โปรดกรุณาตัดสินพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”เขาไม่มีใครในใจ และอาจจะรู้สึกว่าการแต่งงานกับใครนั้นไม่สำคัญอะไรตราบใดที่เฉินเสียนขอให้เขาแต่งงาน เขาก็จะแต่งงาน ถ้ามันเป็นงานที่ต้องทำให้เสร็จการแต่งงานกับอาณาจักรอื่นในฐานะท่านแม่ทัพมีประโยชน์กับอาณาจักรต้าฉู่มาก และไม่ใช่เป็นการแต่งงานที่ไม่ได้อะไรเลย843
เฉินเสียนตรัสว
