กไม่นาน เจ้าก็จะหายดีเป็นปกติแล้วนะ”ต่อมาตอนที่นางมารักษาให้เขาอีกครั้ง สภาพอาการของเย่ซวิ่นก็ดีขึ้นเรื่อยๆฝูหลิงนั่งยองๆอยู่หน้าเก้าอี้ไม้ยาว หลุบเปลือกตาลงใจจดใจจ่ออยู่บนมือภายใต้ชุดสีนํ้าเงินนั่น ปรากฏลำคอขาวละมุนออกมาช่วงหนึ่ง เย่ซวิ่นหรี่ตาจ้องมองอยู่นาน ยิ่งมองยิ่งรู้สึกอ่อนโยนเหมือนนํ้าชโลมเพื่อให้ชุ่มชื้นมากขึ้นสายตาของเย่ซวิ่นย้ายไปมองบนใบหน้าของฝูหลิง ตอนที่นางมองโคนขาของเขา เขายิ่งมองหน้านางตลอดทันใดนั้นเย่ซวิ่นได้เอื้อมมือไปด้านหน้าเธอเพื่อทำท่าทางเปรียบเทียบพบว่าใบหน้ารูปไข่ของนางก็เล็กกระจุ๋มกระจิ๋ม คล้ายกับว่ามีความใหญ่เท่าฝ่ามือของผู้ชายเลยฝูหลิงตกใจ บนมือสั่นไหว และเงยหน้าขึ้นมามองเขา แววตาดำใสราวกับนํ้ากล่าวถามว่า “พระองค์ทำอะไร?”
835
