งกระท่อมยาให้เขาได้อยู่ข้างๆบ้านปู่ของฝูหลิงใหม่อีกหนึ่งหลังหลังจากปีใหม่ผ่านไปไม่นาน มีอยู่วันหนึ่งอวี้เยี่ยนก็วิ่งกลับมายังวัง เพียงได้เห็นหน้าเฉินเสียนและแม่นมซุย ก็รีบวิ่งโผเข้าไปกอดทั้งสองคนเอาไว้แล้วร้องไห้ออกมาโดยที่ไม่พูดอะไรตอนนี้อวี้เยี่ยนอาศัยอยู่ในจวนของเฮ่อโยว ผู้เฒ่าเฮ่อนั้นเฝ้ารอคอยที่จะได้เห็นหลานออกมาวิ่งเล่น แต่คิดไม่ถึงว่าตลอดสองปีที่ผ่านมาจนมาถึงตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนนั้นก็ยังคงใจเย็นและสงบนิ่งอวี้เยี่ยนปิดปากไม่เอ่ยถึงเรื่องการกลับเข้าวัง เฮ่อโยวก็ปิดปากไม่เอ่ยเรื่องสู่ขอเธอแต่งงานหลังจากร้องไห้เสร็จแล้ว อวี้เยี่ยนก็สะอึกสะอึ้นเช็ดนํ้าตาแล้วฝืนยิ้มออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ฝ่าบาท เอ้อร์เหนียง ในที่สุดข้าก็จะได้กลับมาอยู่กับพวกท่านแล้ว”เฉินเสียนถาม“นี่มันเรื่องอะไรกัน？”อวี้เยี่ยนกล่าว“ตอนแรกที่ฝ่าบาทสงสัยในตัวเฮ่อโยวคิดว่าเขาไม่จงรักภักดีต่อฝ่าบาท สองปีที่บ่าวคอยจับจ้องดูเขาอย่างใกล้ชิด ขอให้ฝ่าบาทวางใจได้ เขาไม่มีจิตใจที่ไม่ซื่อสัตย์ และบ่าวคิดว่าหน้าที่ของบ่าวเสร็จสมบูรณ์แล้ว สามารถจะกลับมาได้แล้วใช่หรือไม่เพคะ？”“เจ้าไม่ได้คิดจะอยู่กับเขาหรือ？”เฉินเสียนเลิกคิ้วแล้วเอ่ยว่า “อันที่จริงแล้วตอนแรกที่ข้าส่งเจ้าไปที่นั่น ก็เพราะข้ามีเจตนาที่จะจับคู่ให้กับพวกเจ้า”793
เมื่อคำพูดนั้นออกมา อวี้เยี่ยนที่เพิ่งจะหยุดร้องไห้ไปก็มีท่าทีคล้ายกับนํ้าตาจะแตกอีกครั้ง นางกัดริมฝีปาก
