เหมยอู่เข้าใจฉินหรูเหลียง นางได้ยินเด็กรับใช้ที่อยู่ด้านนอกประตูพูดว่าหญิงผู้นั้นมาหาฉินหรูเหลียง บนใบหน้าฉินหรูเหลียงเรียบเฉยเย็นชา แต่อารมณ์ที่แสดงออกมามีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เหมยอู่มั่นใจ เขารังเกียจตนเองมาก ก็ไม่มีทางผลักไสตนเองออกไปในเวลานี้หรอกเป็นอย่างที่คิดไว้ ฉินหรูเหลียงมองนางด้วยสายตารังเกียจเย็นชาเป็นอย่างมาก แต่สุดท้ายมือก็ไม่ได้ผลักไสนางออกเหมยอู่หาความรักและทะนุถนอมในสายตาของเขาไม่เจออีกแล้ว แต่นางยังยึดติดกับช่วงเวลานี้ แช่อิ่มตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาเหมยอู่เอื้อมมือกอดฉินหรูเหลียงกลับ นํ้าตาไหลพรั่งพรูออกมามากมายกล่าวสะอึกสะอื้นว่า “ท่านแม่ทัพ…….เหมยอู่คิดถึงท่านแม่ทัพมาก …….ท่านพาเหมยอู่ออกไปได้หรือไม่เจ้าคะ?”จาวหยางยืนมึนงงอยู่หน้าประตูนายทหารคนอื่นที่อยู่บนห้องโถงเห็นหญิงงามนางหนึ่งยืนอยู่ใต้แสงไฟ และสายตาชายนับไม่ถ้วนมองดูก็รู้ เธอยังเป็นดอกไม้ที่เกิดจากสิ่งแวดล้อมที่ไม่ดีแต่ไม่ได้มีสันดานที่ชั่วร้าย เป็นดอกไม้ที่ยังไม่เคยถูกเด็ด อดไม่ได้ที่จะสายตาเปล่งประกายฉินหรูเหลียงถึงได้เบิกตาขึ้นช้าๆ หน้าไร้อารมณ์มองไปที่จาวหยาง กล่าวด้วยนํ้าเสียงเย็นชาว่า “ท่านมาทำอะไรที่นี่?”เดิมเหมยอู่คิดว่า ผู้หญิงอย่างจาวหยางนี้ มองเห็นฉินหรูเหลียงกำลังกอดอยู่กับหญิงอื่น จะต้องออกไปโดยไม่พูดไม่จาอย่างแน่นอน783
น่าเสียดายจาวหยางไม่ไปจาวหยางเห็นนางระบำบนห้องโถง และผู้ชายปะปนอยู่ด้วยกัน
