จะดื่มนํ้าเปล่าเข้าไป แต่กลิ่นหอมที่กลมกล่อมของเหล้าลอยออกมาจากแก้วเหล้าของเฉินเสียน762
ใต้โต๊ะ ทั้งสองจับมือกุมไว้ด้วยกัน เฉินเสียนเอียงศีรษะของเธอยิ้มให้เขาเบาและกระซิบเบา ๆ ว่า “ขุนนางของต้าฉู่ดื่มเหล้ากันอย่างดุเดือด ข้าเลยเปลี่ยนเป็นนํ้าเปล่าให้กับท่าน แบบนี้จะไม่ทำให้ท่านเมาได้”คืนนี้ขุนนางนับร้อยต่างร่วมอวยพร และกล่าวคำอันเป็นมงคลอย่างไม่ขาดขุนนางทุกคนกล่าวคำอวยพรของเขา จากนั้นเขาก็ดื่มเหล้าหนึ่งแก้วเมื่อก่อนเฉินเสียนไม่อนุญาตให้เหล่าขุนนางมอมเหล้าซูเจ๋อ แต่วันนี้เป็นคืนพิเศษ เธอไม่สามารถหยุดยั้งการกล่าวคำอวยพรของเหล่าขุนนางนับร้อยได้ดังนั้นเธอจึงใช้วิธีนี้ปราชาชนภายนอกพระราชวังต่างก็ร่วมเฉลิมฉลองกันทั้งประเทศฉินหรูเหลียงรินเหล้า ลุกขึ้นท่ามกลางบรรยากาศรื่นเริงของท้องพระโรง และยกแก้วของเขาให้ซูเจ๋อและเฉินเสียน เขามองเฉินเสียนอย่างลึกซึ้ง โดยไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า สีหน้าเคร่งขรึมไม่มีรอยยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ใจจดใจจ่อ พูดด้วยนํ้าเสียงที่สงบว่า “กระหม่อมขอให้ทั้งสองพระองค์ครองรักกันไปจนแก่เฒ่าและอยู่ด้วยกันตลอดไปพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนถอนหายใจเมื่อเห็นเขาเงยหน้าขึ้นมาดื่มเหล้า เธอควรจะรับคำอวยพรจากเขา แบบนี้จะทำให้เขาสามารถปล่อยวางทุกอย่างลงได้ในที่สุดเฉินเสียนและซูเจ๋อยกแก้วขึ้นเพื่อเป็นการรับคำอวยพรจากเขา และกล่าวว่า“ขอบใจท่านแม่ทัพ”ฉินหรูเหลียงนั่งลง หลังจากนั้นราวกับความรื่นเริง
