ณ แดนลับเซียน บริเวณทุ่งราบรกร้างอันกว้างใหญ่“นี่… นี่มันเรื่องบ้าบออันใดกัน!?”อู๋เสี่ยวพั่งเบิกตากว้าง จ้องมองเขตอาคมที่แตกกระจายอยู่ไกลลิบด้วยสีหน้ามึนงงสุดขีดข้างกายของเขา อวี๋สุ่ยเอ๋อร์เองก็ยืนตะลึงลานไม่ต่างกันหลังจากที่พวกเขาท่องไปในแดนลับเซียนได้หลายวันจากการสำ รวจอย่างถี่ถ้วนทำให้มั่นใจได้ว่า เขตอาคมตรงหน้านั้นคือ “เส้นแบ่งเขตแดน” ระหว่างพื้นที่ของผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน และพื้นที่อันตรายของระดับจินตานทว่าในเวลานี้… ม่านพลังที่เคยแข็งแกร่งกลับถูกแสงสว่างเจิดจ้าสายหนึ่งที่อุบัติขึ้นอย่างกะทันหัน กระแทกจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง!“ศิษย์น้องเล็ก! สถานการณ์ไม่ปกติแล้ว พวกเรารีบไปสมทบกับท่านอาจารย์และศิษย์พี่ใหญ่กันเถอะ!”“ตกลงเจ้าค่ะศิษย์พี่รอง!”ทั้งสองสบตากันด้วยความมุ่งมั่น ก่อนจะรีดเร้นพลังลมปราณพุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขตอาคมพังทลายลงด้วยความเร็วสูงสุด……ในขณะเดียวกัน ณ อีกฟากฝั่งหนึ่งเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจำ นวนมหาศาลจากเกาะเจียวหนานที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในแดนลับ ครานี้พวกเขาไม่ได้ถูกสุ่มกระจัดกระจายไปตามจุดต่างๆ เหมือนชุดก่อนหน้าแต่กลับถูกส่งลงมารวมตัวกัน ณ ทุ่งราบในเขตพื้นที่ระดับจินตานโดยพร้อมเพรียง!“สวรรค์ช่วย! นั่น… นั่นมันสิ่งใดกัน?”“พระราชวัง!? มีพระราชวังลอยอยู่กลางเวหา!”“หรือว่า… นั่นจะเป็นตำหนักที่ท่านเซียนทิ้งเอาไว้!?”……ทันทีที่ตั้งสติได้ สายตาของทุกคนต่างถูกตรึงไ
