ที่พังทลาย“เจ้าเด็กนี่… ขยันหาเรื่องให้ข้าได้ไม่หยุดหย่อนจริงๆ!”เจ้าสำนักหลิงเซียนทอดตามองภาพโฮโลแกรมของจางอวิ๋นที่ฉายเด่นอยู่กลางเวหา พร้อมกับสัมผัสได้ถึงกระแสกดดันจากสายตาของยอดฝีมือทั่วทั้งเกาะที่จับจ้องมายังทิศทางนี้เขาได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความระอาใจก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ชายเสื้อ แล้วเดินออกจากถ้ำพักอย่างเชื่องช้า“หือ?”ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นปากถ้ำ กระแสพลังจิตอันเกรี้ยวกราดของ ‘เจ้าหอฝูเซียน’ ก็ล็อคเป้ามาที่เขาทันทีราวกับคมมีดที่จ่อคอหอยผู้บำเพ็ญเพียรหญิงระดับหยวนอิงของหอฝูเซียนที่เพิ่งเหาะขึ้นไป รีบกระซิบรายงานเจ้าหอฝูเซียนด้วยท่าทีนอบน้อม“แคว้นหนานอวิ๋น? สำนักหลิงเซียน?”เมื่อเจ้าหอฝูเซียนได้สดับฟัง นัยน์ตาหงส์ก็ตวัดมองลงมาที่เจ้าสำนักหลิงเซียนเบื้องล่างด้วยความเหยียดหยาม“แค่สำนักเล็กๆ ในแคว้นบ้านนอกอย่างหนานอวิ๋น บังอาจกล้าดีมาฆ่าลูกศิษย์ของข้า…”นางแค่นเสียงเย็นยะเยือก “ในเมื่อกล้าทำ ก็ต้องกล้ารับ… สำนักหลิงเซียนของพวกเจ้า ไม่จำเป็นต้องมีอยู่อีกต่อไป!”สิ้นเสียงประกาศิต แรงกดดันระดับ ‘แปลงเทพ’ อันมหาศาลก็บีบอัดรวมเป็นจุดเดียว พุ่งตรงเข้ากดทับใส่เจ้าสำนักหลิงเซียนทันที!ครืนนน——
