ืด เมื่อมาถึงชายหาด ซูเจ๋อและเฉินเสียนก็ก้าวลงมาจากรถม้าผู้คนที่มาจากต้าฉู่ทยอยขึ้นเรือกันไปแล้ว ทั้งยังมีการตรวจสอบเรือทั้งสองลำไปมาอยู่หลายครั้งหลังจากเกิดอุบัติเหตุเรือรั่วครั้งก่อน สุดท้ายแล้วก็จับผู้ต้องสงสัยไม่ได้แม้ว่าจะตรวจสอบคนบนเรือจนครบ ดังนั้นจึงจำต้องปล่อยเรื่องนี้ไปโดยที่ทำอะไรไม่ได้ตอนนี้ถึงเวลาออกเรืออย่างเป็นทางการแล้ว เฮ่อโยวและเหลียนชิงโจวยิ่งสะเพร่าไม่ได้ พวกเขาจำเป็นต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าเรือทั้งสองลำไม่มีอะไรเสียหายและไม่มีข้าวของใดๆ มีปัญหา จากนั้นจึงจะค่อยออกเรือเฉินเสียนและซูเจ๋อบอกลากันเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นเธอจึงเหลือเวลาให้ซูเซี่ยนได้มีเวลาบอกลาพ่อของเขาเฉินเสียนรู้ว่าจักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่ยอมรับเธอ ก่อนขึ้นเรือเธอจึงไม่ทำอะไรที่ดูไม่สุภาพและกล่าวอำลากับจักรพรรดิเป่ยเซี่ย เป็นการกล่าวกันไม่กี่คำในฐานะกษัตริย์ของสองอาณาจักรจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเองก็ทรงละอคติไว้ชั่วคราวและตรัสว่า “ขอให้จักรพรรดิแห่งต้าฉู่เดินทางอย่างราบรื่นและไปถึงต้าฉู่โดยเร็วที่สุด” แน่นอนว่าพระองค์จะต้องหวังให้เฉินเสียนเดินทางอย่างปลอดภัย เพราะถึงอย่างไรหลานชายของพระองค์ก็อยู่บนเรือด้วยเฉินเสียนพยักหน้าและกล่าวว่า “ขอบคุณสำหรับคำอวยพรของจักรพรรดิเป่ยเซี่ย”707
เฉินเสียนเอามือไพล่หลังและหันไปมองซูเจ๋อด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง จากนั้นจึงพูดกับซูเซี่ยนว่า “อาเซี่ยน แม่จะขึ้นไปรอเจ้าที่เรือนะ”ซูเซี่ยนพ
