สุดท้ายเฉินเสียนมองจักรพรรดิเป่ยเซี่ยด้วยความกล้าหาญ กล่าวว่า “งั้นข้าไปแล้วนะ?”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยอยากคัดค้าน สุดท้ายก็ข่มกลั้นความรู้สึก สีหน้าแปรเปลี่ยนหลากหลายรูปแบบ ได้แต่ทนมองเฉินเสียนเดินออกไปอย่างนั้นเฉินเสียนเหินเดินมาถึงลานบ้านของซูเจ๋อก็เห็นนางกำนัลกำลังรวมกล่◌ุมกันซุบซิบนินทา เมื่อเห็นเธอออกมา พวกนางก็รีบเข้าประจำที่โดยพลันเธอทำหน้าเฉื่อยชาไร้ความรู้สึกเดินผ่านนางกำนัลพวกนั้น นาทีนี้เธอควรรีบเผ่นกลับไปแช่ถังอาบนํ้าแล้วไม่ออกมาอีกเมื่อคืนซูเจ๋อจูบเธอกลางท้องพระโรงชนิดที่อยากให้คนอื่นรู้แทบแย่ ยามนี้สมปรารถนาแล้ว ราชนิเวศน์นี้มีคนอยู่ตั้งมากมาย ไม่เท่ากับล่วงรู้กันหมดแล้วหรือเหล่าขุนนางเป่ยเซี่ยยังตั้งหน้าตั้งตารอความเคลื่อนไหวของวันนี้อยู่นางกำนัลกระจายข่าวอย่างรวดเร็ว โดยเนื้อหามีอยู่ว่าท่านอ๋องมู่ลากตัวจักรพรรดิแห่งต้าฉู่ไปร่วมหลับนอนด้วยกันบรรดาขุนนางเป่ยเซี่ยทั้งตะลึงงันทั้งทอดถอนหายใจปะปนกันไป ขุนนางนายหนึ่งระแคะระคายใจ ท่านอ๋องรุ่ยตอนอยู่ในเมืองหลวงไม่ใช่ไม่ชมชอบสตรีหรอกหรือ เหตุใดยามนี้ถึงแสดงท่าทีเปิดเผยอย่างเอิกเกริกต่อจักรพรรดิแห่งต้าฉู่เยี่ยงนี้? ใครจักรพรรดิต้าฉู่เอาเรื่องขึ้นมา เป่ยเซี่ยย่อมเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่ซูเจ๋อกับจักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่มีสิ่งใดให้น่าเสวนาด้วย พอจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเสด็จกลับไป เขาก็ชำระล้างเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปยังเรือนที่เฉินเสียนกับอาเซี่ย
