ารณ์ว่าท่านอ๋องร่◌ุยล่วงเกินจักรพรรดิแห่งต้าฉู่ เช่นนี้จะให้พระองค์เอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน?พระองค์คิดว่าอย่างไรเสียทั้งสองจะคำนึกถึงผลกระทบบ้าง ทว่าพระองค์กับผิดพลาดอย่างมหันต์ความหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยพ่◌ุงเข้าใส่อย่างไม่หยุดยั้งเขาไม่ควรรอให้ผ่านพ้นเมื่อคืน ไม่ควรรอให้ร่◌ุงสางแล้วค่อยกรีธาทัพมาถามโทษเสียแรงที่พระองค์ใจอ่อน หวังให้พวกเขาอยู่กันตามลำพังสักครู่ทว่าวันนี้เฉินเสียนพึ่งออกจากห้องของซูเจ๋อด้วยความมาดมั่นอลังการในเวลานี้ จะรับไหวได้อย่างไรกันเชียว?จักรพรรดิเป่ยเซี่ยมองเฉินเสียนแล้วมองซูเจ๋อที่พิงอยู่ที่หัวเตียงโดยไม่คิดจะรีบลุกขึ้น กลางอกก็กระพือขึ้นสองที ถามวาจาไร้สาระกับเฉินเสียนโดยไม่ไตร่ตรอง “ท่านทำอะไรที่นี่?”แล้วจะให้เฉินเสียนตอบเช่นไร?เธอควรตอบว่านอนที่นี่หนึ่งคืนหรือ?เพียงแต่เธอยังไม่ทันตอบ ซูเจ๋อที่อยู่ด้านในก็ตอบแทนเธออย่างเกียจคร้าน“นอกจากข้า นางอยู่ที่นี่ยังทำอะไรได้อีก”จักรพรรดิเป่ยเซี่ย “……”660
เฉินเสียนกระตุกมุมปาก เหงื่อซึมด้วยความขวยเขิน เวลาซูเจ๋อเล่นคารมขึ้นมา……ช่างได้อารมณ์ขันโดยแท้……จักรพรรดิเป่ยเซี่ยด่าทออย่างดุดัน “เจ้ายังเป็นบุรุษหรือไม่ พูดจาไว้หน้าตัวเองบ้าง”ซูเจ๋อกล่าว “ล้วนเป็นบุรุษด้วยกัน หรือเสด็จพ่อไม่เคยนอนกับผู้อื่นมาก่อน?ไม่เคยมีความต้องการมาก่อน?”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยหงุดหงิดยิ่ง “หากเจ้าต้องการคนเคียงหมอน สตรีเป่ยเซี่ยมีน
