ปที่หางตาเพื่อซับนํ้าตาให้กับเธอ แล้วเอ่ยว่า “คราวนี้ข้าไม่ได้หลอกท่าน”เฉินเสียนควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว ขณะที่สูดลมหายใจเข้าออกอย่างแรง นํ้าตากก็ไหลออกมาเป็นสายราวกับเส้นด้าย เธอเอื้อมมือขึ้นมาปิดตาของตัวเองเอาไว้ แล้วเอ่ยว่า “ข้าคิดว่าข้าคงจะไม่ต้องเสียนํ้าตาแบบนี้อีกแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าสุดท้ายจะต้องมาเสียนํ้าตาได้เจ็บปวดขนาดนี้”แต่การมีชีวิตอยู่นั้น ก็ไม่ได้หมายความว่าจะหยุดความเจ็บปวดไปได้“ถึงอย่างไรท่านก็ชอบเห็นข้าขายหน้าแบบนี้ใช่หรือไม่” ขณะที่เธอพูดสติปัญญาในการรับรู้ของเธอก็ถดถอยลงไปอย่างช้าๆ เธอสำลักอยู่เล็กน้อย“ไม่เช่นนั้นทำไมท่านถึงได้หลอกข้ามานานเช่นนี้……ข้าคิดว่าท่านจะไม่ใช่ซูเจ๋อของข้าอีกต่อไปแล้ว ข้าคิดว่าท่านเปลี่ยนไปเป็นอีกคนแล้ว……ข้าดิ้นรน ข้าสับสนข้าอดไม่ได้ที่จะถลำลึกเข้าไปในความหลุ่มหลงนั้น ข้าไม่รู้ว่าจะต้องทำเช่นไร……ทำไมท่านต้องหลอกข้า？”ซูเจ๋อกลืนกินเสียงที่อยู่ในลำคอของเธอไป แล้วพรมจูบลงไปซํ้าแล้วซํ้าเล่าเสียใจจนแทบจะขยี้เธอให้เข้ามาในร่างกายของเขาเขาเอ่ยเสียงตํ่าว่า “ไม่ใช่ว่าข้าบอกท่านไปตั้งนานแล้วหรือ แต่เมื่อวันที่สองท่านตื่นมาก็จำอะไรไม่ได้แล้ว ข้าก็ร้อนใจอย่างมาก แต่ข้าก็อยากจะรอให้ท่านจำขึ้นมาได้เอง ท่านคงจะไม่รู้ว่าคำพูดที่ท่านพูดกับข้าทุกคำในคํ่าคืนนั้น มันทำให้ข้าซาบซึ้งได้มากแค่ไหน ผลสุดท้ายแม้แต่คำพูดของท่านเองท่านก็ยังจำไม่ได้เลย”เขาก็พูดขึ้นมาอีก
