ต่อมาเธอยืนอยู่ตรงประตู มองซูเจ๋อกับเย่ซวิ่นเดินตามกันออกไปเฉินเสียนรอจนถึงครึ่งค่อนคืน ซูเจ๋อก็ไม่ได้กลับมาอีกเลยเธอนอนไม่หลับทั้งคืนรอวันต่อมาซูเซี่ยนกลับมา เห็นทั้งห้องเต็มไปด้วยความระเการะกะ เฉินเสียนนอนตะแคงข้างอยู่ ซูเซี่ยนไม่เห็นเงาของท่านพ่อตนเองตามที่ใจปรารถนาไว้ กลับมองเห็นแต่บนพื้นคล้ายดั่งเป็นชุดของเย่ซวิ่นใบหน้าของซูเซี่ยนเย็นเฉียบทันที กล่าวว่า “เมื่อคืนนี้เย่ซวิ่นมาวุ่นวายอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”เฉินเสียนเหมือนไม่ค่อยอยากจะพูด กล่าวด้วยความสะลึมสะลือว่า “ให้ข้านอนสักพักนะ ข้าปวดหัวมาก”ซูเซี่ยนเม้มริมฝีปากน้อยๆนั้น คว้าชุดคลุมด้านนอกของเย่ซวิ่นขึ้นแล้วถือออกมาจากห้อง เขาพาทหารรักษาพระองค์กลุ่มหนึ่งมุ่งตรงเข้าไปในเรือนที่เย่ซวิ่นพักอาศัยอยู่ โอบล้อมห้องของเขาไว้ แล้วชักมีดดาบออกมาเผชิญหน้าเย่ซวิ่นไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นชุดที่ซูเซี่ยนถืออยู่ในมือ ก็เข้าใจได้ในทันที และเขาก็มองเห็นสายตาโหดเหี้ยมของซูเซี่ยนที่เหมือนกันกับซูเจ๋อด้วย ครั้งนี้ซูเซี่ยนต้องการให้เขาตายจริงๆซูเซี่ยนโยนชุดของเย่ซวิ่นลงบนพื้น กล่าวว่า “พระองค์กล้าแตะต้องท่านแม่ของข้า ข้าจะทำให้พระองค์ตายไม่มีที่ฝังศพเลย”608
เย่ซวิ่นลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียง กล่าวว่า “อายุน้อยๆ อย่าเหี้ยมโหดขนาดนั้นเลย ข้าจะเกลี้ยกล่อมเจ้าอย่าวู่วามเกินไป เวลานี้เจ้าสังหารข้า ก็ไม่ได้มีผลดีต่อเจ้า”ซูเซี่ยนกล่าวว่า “ไม่มีผลดีอย่างไร พระอง
