ดกลั้นไม่อยู่แล้ว พวกเขาก็ต้องมองภาพรวมเป็นสำคัญต่อมาเฉินเสียนกล่าวว่า “พรุ่งนี้ออกเดินทาง กลับต้าฉู่”“พ่ะย่ะค่ะ”สุดท้ายเฉินเสียนรอซูเจ๋อไม่ไหวแล้ว เธอเคยคิดที่จะเป็นฝ่ายไปหาเขา บางทีเธอก็ไม่อยากทำให้ตนเองไปอย่างเลอะเลือนเช่นนี้ ยิ่งไม่อยากให้ซูเจ๋อมีความเข้าใจผิดเธออย่างนั้นเขาน่าจะสนใจแหละ ก็คล้ายกับที่ตนเองใส่ใจเรื่องพราชายารุ่ยท่านหนึ่งของซูเจ๋อเฉินเสียนเข้าไปในเรือนของเขา นั่งอยู่ที่ระเบียงที่วนรอบด้านหน้าประตูของเขา รอเขากลับมาตั้งแต่เที่ยงจนเวลาพลบคํ่าในช่วงวันเวลาเหล่านี้ เธอรู้อย่างชัดเจนว่าเธอกับซูเจ๋อผ่านเรื่องราวมามากมาย แต่ตอนนี้บรรยายขึ้นมาอย่างละเอียด กลับเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆไม่กี่วันเธอคิดย้อนกลับไปอดีตตลอด และก็ไม่รู้ว่าเธอใช้สิ่งที่ผ่านมาเหล่านั้นผูกมัดซูเจ๋อ หรือว่าผูกมัดตนเองซูเจ๋อเดินออกมาจากด้านในแล้ว เหลือเพียงเธอคนเดียวที่เดินวนรอบๆอยู่ด้านในนั้น เธอมักคิดว่าจะลากเขากลับไปที่แท้ตัวเธอเองที่กลัวโดดเดี่ยวเดียวดาย แต่ความโดดเดี่ยวเดียวดายนั่นไม่เหมือนกับความโดดเดี่ยวเดียวดายที่คนปกติทั่วไปเข้าใจ เธอโดดเดี่ยวเดียวดาย589
ไม่จำเป็นต้องมีคนมาเติมเต็มในส่วนที่ขาด ความโดดเดี่ยวเดียวดายของเธอมีเพียงซูเจ๋อคนเดียวที่สามารถคลายได้เรื่องเมื่อก่อน จนถึงวันนี้ บางทีเรื่องนี้ก็ควรที่จะจบลงแล้ว แต่เฉินเสียนตัดใจทิ้งไม่ลง เธอนั่งอยู่ตรงระเบียงคิดซํ้าไปซํ้ามาอย่างบ้าครั้งแสงด
