พ่ะย่ะค่ะ”ซูเจ๋อถาม “จับคนร้ายได้ไหม”องครักษ์หลวงกล่าว “จับได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ ทั้งหมดห้าคน ไม่มีใครหนีไปได้พ่ะย่ะค่ะ”“คนบงการล่ะ ยอมรับหรือยัง?”581
“ยังพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยรีบมากราบทูลรายงานท่านอ๋อง รอให้ท่านอ๋องไปสอบสวน” หยุดไปพักหนึ่ง องครักษ์หลวงก็กล่าวอีกว่า “ต้องนำเรื่องนี้กราบทูลรายงานฝ่าบาทไหมพ่ะย่ะค่ะ?”ซูเจ๋อเดินผ่านเขาไป และในคืนกลางฤดูร้อน ลมหนาวก็พัดหายไป และเขาพูดเบา ๆ ว่า “หากกราบทูลรายงานไปเวลานี้ จะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น เรื่องนี้ปล่อยเป็นหน้าที่ของข้าตัดสินใจ รอให้จัดการเรื่องนี้ให้เสร็จค่อยกราบทูลรายงานก็ยังไม่สาย”องครักษ์หลวงจึงรีบออกไปพร้อมกับซูเจ๋อเวลานี้ซูเจ๋อไม่มีเวลาไปอยู่กับเฉินเสียนในเรือนแล้ว หากเรื่องนี้จัดการได้เร็วหากเขากลับมาได้ทันตอนกลางคืนขอแค่ไม่รบกวนเวลาฝันของเธอเมื่อซูเจ๋อนึกถึงเฉินเสียน ไม่ว่าหัวใจของเขาจะยากแค่ไหน เขาจะเพิ่มความอ่อนโยนลงไปเดิมทีซูเจ๋อต้องการให้นางกำนัลเข้ามาบอกกับเฉินเสียน เพื่อไม่ให้เธอรอแต่หลังจากที่เดินออกมาได้ไม่นาน ก็มีองครักษ์หลวงอีกหนึ่งคนวิ่งเข้ามา จนใกล้เข้ามาถึงข้างหน้า ด้วยความหอบเหนื่อยและกล่าวว่า “ท่านอ๋อง องค์ชายหกแห่งเย่เหลียงแอบออกจากเรือนในจังหวะที่ข้าน้อยเผลอ และเดินไปทางเรือนของจักรพรรดิต้าฉู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
582
