มีเสียงในหัวใจของซูเซี่ยนกำลังบอกว่า โอ้ ตายแล้ว เสด็จแม่คิดได้แล้ว ได้ความตั้งใจเดิมและความเชื่อมั่นเดิมของนางกลับคืนมาแล้วซูเซี่ยนใบหน้าเล็กๆ ที่นิ่ง คราวนี้ดูเหมือนจะร้องไห้จริงๆ แล้วเขาพูดอย่างน่าสงสาร “แล้วเสด็จพ่อล่ะ เสด็จพ่อยังรอเสด็จแม่อยู่ที่โรงละครอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนเงียบและพูดว่า “ปล่อยให้เขารอเถอะ ผ่านคืนนี้ และพรุ่งนี้ไป รู้ว่าแม่จะไม่ไปแล้ว เขาก็จะเข้าใจเอง”จากนั้นเฉินเสียนก็พาซูเซี่ยนไปทานอาหารเย็นซูเซี่ยนทานสองคำแล้ววางตะเกียบลงแล้วพูดว่า “เสด็จแม่ ลูกอิ่มแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านพาลูกไปเดินเล่นเถอะ”เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าเพิ่งกินไปสองคำเองนะ”ซูเซี่ยนกล่าวว่า “บางทีวันนี้ลูกอาจจะกินปูไปเยอะมาก และอาจจะยังไม่ย่อยบ้าง ถ้าไม่ไปเดินเล่นสักหน่อยท้องอาจจะไม่สบายได้”ดังนั้นเฉินเสียนจึงไม่สนใจเรื่องการกิน และพาซูเซี่ยนออกไปเดินเล่นที่สวนเพื่อให้เขาย่อยอาหาร ในเวลานี้ท้องฟ้ามืดแล้ว ลมยามเย็นค่อนข้างแรง และท้องฟ้ายามคํ่าคืนมีดวงดาวน้อยกว่าเมื่อคืนก่อนเมื่อเดินๆ ไป ก็ได้เดินไปใกล้ที่บริเวณชานเรือนของซูเจ๋อ ซูเซี่ยนเรียกนางกำนัลที่เรือนของซูเจ๋อมาและถามว่า “ท่านอ๋องมู่ของพวกเจ้ากลับมาหรือยัง?”509
นางกำนัลตอบว่า “ท่านอ๋องรุ่ยเสด็จออกไปตั้งแต่ตอนบ่ายจนถึงตอนนี้ยังไม่กลับมาเพคะ”ซูเซี่ยนเดินกลับมาอย่างกังวล พึมพำกับตัวเอง “ควรทำยังไงดี แล้วจะให้เขารอแค่ตลอดทั้งคืนจริงๆ หรือ? ได้
