ร่กระจายและเติบโตอย่างบ้าคลั่ง แม้จะเป็นเพียงคํ่าคืนสั้นๆ นางจะรักและหวงแหนกันทุกช่วงเวลานางพูดว่า “ข้าไม่มา ท่านก็จะรออยู่ที่นี่ตลอดใช่หรือไม่?”“ท่านก็ไม่ใช่มาแล้วรึ”เฉินเสียนมองเข้าไปในดวงตาที่เลือนรางของเขาและพูดว่า “ใช่ ข้ามาแล้วไม่อย่างนั้นท่านรอจนถึงเช้าร่างกายไม่สบายขึ้นมาจะทำอย่างไร อีกอย่างหากคืนนี้จู่ๆ มีฝนตกลงมาจะทำอย่างไร อีกอย่างท่านรอไม่เจอข้าแล้วท่านไม่ยอมกลับไปจะทำอย่างไร อีกอย่าง……….”ในดวงตาที่เรียวยาวของซูเจ๋อเหมือนกำลังอยากจะทำเรื่องอะไรก่อนที่เฉินเสียนจะพูดจบ เขาก็เอนตัวลงมา มือข้างหนึ่งก็ได้ลูบไปที่เฉินเสียนเข้ามาในอ้อมแขนและกอดนางไว้ความแข็งแกร่งนั้นเหมือนจะทำให้เอวของเฉินเสียนขาดออกได้เฉินเสียนเอาศีรษะมุดไว้ในอ้อมแขนของเขา และลมหายใจในร่างกายของเขาทะลุผ่านความรู้สึกทั้งหมดของตัวเอง ทำให้นางกรีดร้องและสั่นสะท้านไปทั้งตัวซูเจ๋อพูดข้างหูของนาง “ในที่สุด ข้าก็ได้กอดท่านอีกครั้งตามที่ข้าต้องการแล้ว”506
เฉินเสียนอยู่ในอ้อมแขนของเขาเป็นเวลานานก่อนที่จะพึมพำว่า “นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว หลังจากพรุ่งนี้ฟ้าสว่าง ท่านและข้าจะได้บอกลากันแล้ว เป็นอย่างไร?”“ไม่อย่างไร เรื่องของพรุ่งนี้ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”“ถ้าท่านไม่ตกลง คืนนี้ข้าจะไม่ไปเที่ยวกับท่านดีๆ แล้ว”เฉินเสียนไม่เห็นสีหน้าของซูเจ๋อ เขาเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความรุกรานและแสดงความเป็นเจ้าของต่อนาง หากพูดออกมาลมหาย
