ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วหุบเขาในชั่วพริบตา…ท่ามกลางฝุ่นควันที่เริ่มจางลง ร่างของบุรุษหนุ่มรูปงามในชุดคลุมสีขาวราวหิมะ ผมสีดำขลับดุจน้ำหมึกสยายตามแรงลม ปรากฏกายยืนตระหง่านอยู่กลางสมรภูมิ บรรยากาศรอบกายแผ่กลิ่นอายสูงส่งเหนือสามัญเขาคือ… จางอวิ๋น“ทะ… ท่านอาจารย์?”“ผู้อาวุโสเก้า!”เมื่อเห็นร่างนั้นชัดเจน ทั้งสวีหมิงและเหล่าอาวุโสสำนักหลิงเซียนต่างเผยสีหน้าประหลาดใจระคนปิติจางอวิ๋นปรายตามองสวีหมิงที่ร่างชุ่มโชกไปด้วยเลือดและใบหน้าซีดเผือด เขาเดินเข้าไปตบไหล่ลูกศิษย์เบาๆถ่ายทอดความอบอุ่นผ่านฝ่ามือ “ที่เหลือ… ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอาจารย์เอง!”“ขอรับ!”สวีหมิงพยักหน้าหนักแน่น เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดในที่สุดก็ผ่อนคลายลง เขาทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอย่างหนักบนพื้น ปล่อยวางภาระทั้งหมดให้แผ่นหลังที่แข็งแกร่งที่สุดตรงหน้าจางอวิ๋นหมุนตัวกลับ สีหน้าเรียบเฉยไร้ระลอกอารมณ์สายตาคมกริบล็อคเป้าไปที่ ‘ผู้อาวุโสเจ็ด’ ตัวปลอมทันทีวูบ!เพียงแค่ขยับตัว… ร่างของเขาก็หายวับไปจากสายตาเร็วเสียจนคนในเหตุการณ์ยังไม่ทันได้กระพริบตา จางอวิ๋นก็ไปโผล่ยืนประจันหน้าอยู่ด้านข้างของ ‘ผู้อาวุโสเจ็ด’ แล้ว!‘ผู้อาวุโสเจ็ด’ สีหน้าเปลี
