กันจริง ๆเฉินเสียนวางข้อศอกของเธอไว้บนโต๊ะที่มีผ้าคลุม เธอจับหน้าผากของเธอหลับตาลง และสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้งเพื่อกดอารมณ์เศร้าลงเฮ่อโยว เหลียนชิงโจว และซูเซี่ยน เงียบไม่พูดอะไร และให้เวลาเธอสงบอารมณ์ลงเฉินเสียนไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอยังจะสามารถใช้ความคิดแบบไหนในการเผชิญหน้ากับซูเจ๋อ ถ้าเขาแต่งงานมีครอบครัวในเป่ยเซี่ยแล้ว งั้นเธอก็ไม่ควรที่จะพาอาเซี่ยนมารบกวนเขาอีกอันที่จริงเพียงแค่เขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี ในอนาคตเขาจะมีใครข้างกายตัวเธอเองก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว ในเมื่อก่อนหน้านี้ก็ตัดสินใจดีแล้วไม่ใช่หรือ?แต่ทำไมเธอยังห่วงใยและใส่ใจ เฉินเสียนไม่สามารถระงับความรู้สึกที่มีต่อเขาได้เลย เธอเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้จริง ๆเฉินเสียนพูดออกมาเบา ๆ “ประเดี๋ยวไปเดินเล่นที่เมืองชิงไห่กัน ดูว่าบนเรือขาดเหลืออะไรบ้าง ซื้อเตรียมไว้ให้ครบ พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางไปจากที่นี่”เหลียนชิงโจวและเฮ่อโยวมองหน้ากันและพูดว่า “มาทั้งที ฝ่าบาทจะกลับไปแบบนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนลุกขึ้นและออกจากห้องรับประทานอาหาร หันศีรษะและเดินกลับไปที่ห้องนอนของเธอ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่นาทีเดียว ทำตามที่พูดเถอะ”“พ่ะย่ะค่ะ”459
หลังจากที่เฉินเสียนออกไป เหลียนชิงโจวและเฮ่อโยวนั่งอยู่กับซูเซี่ยนที่โต๊ะอาหารต่ออยู่พักหนึ่งซูเซี่ยนถามว่า “พวกท่านคิดว่าอย่างไร?”เหลียนชิงโจวกล่าว “อาจารย์รู้สึกสงสัยในผ้
