ไหมเพคะ?”เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า “องค์หญิงจาวหยาง เป็นมาอย่างไรบ้าง”องค์หญิงจาวหยางกล่าว “เมื่อวานที่ฝ่าบาทมาถึง หม่อมฉันไม่มีโอกาสได้เข้ามาพูดคุยด้วยเลยเพคะ” นางหันหน้าไปมาแล้วมองไปที่ซูเซี่ยน และยิ้มออกมาก่อนจะกล่าวว่า “ทำไมท่านหน้าตาดีแบบนี้ ช่างเหมือนกับท่านพ่อของท่านจริง ๆข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านพ่อของท่าน เรียกข้าว่าท่านอาสิ ให้ข้าได้ยินหน่อยสิได้ไหม”องค์หญิงจาวหยางมีความปรารถนาหลงใหลเป็นพิเศษ แต่ซูเซี่ยนกลับไม่หวั่นไหวในสายตาของเขา ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมรับว่าคนที่หนีออกไปเช่นนี้เป็นญาติของเขาองค์หญิงจาวหยางเห็นว่าพระองค์ไม่สนใจ นางขดริมฝีปากและกล่าวว่า “เด็กคนนี้ ไม่สนุกเลย เสียแรงที่เมื่อก่อนข้าเคยแอบพาท่านแม่ของท่านไปพบกับท่านพ่อของท่าน ยิ่งเสียแรงที่ข้าไปเยี่ยมท่านพ่อของท่านบ่อย ๆ ตอนที่เขาป่วยอยู่ในจวน โธ่ ไม่มีอะไรสนุกเลย”
461
