ซูเซี่ยนมองไปที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยอย่างเย็นชา เสียงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเขาก็ดังขึ้นในท้องพระโรง และพูดอย่างชัดเจนว่า “เสด็จแม่ของกระหม่อมเป็นองค์จักรพรรดินีแห่งอาณาจักรต้าฉู่ หากฝ่าบาทยังดูถูกอาณาจักรต้าฉู่ หรือฝ่าบาทอยากเป็นศัตรูกับต้าฉู่ของหม่อมฉันหรือพ่ะย่ะค่ะ?”จากนั้นทั้งท้องพระโรงก็เงียบสงัดไม่คาดคิดเลยว่า นี่เป็นคำพูดขององค์รัชทายาทวัยแปดขวบแห่งต้าฉู่ ที่กล้าพูดสิ่งเหล่านี้ออกมาหลานชายคนนี้ทำให้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยทั้งรักและเกลียดชัง คงจะดีถ้าเขาเกิดในเป่ยเซี่ยจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเหลือบมองซูเจ๋อและตรัสว่า “ท่านอ๋องรุ่ยจะนั่งเฉย ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำงั้นหรือ? เจ้าคิดว่าอาเซี่ยนให้คนอื่นเป็นพ่อของเขาดีหรือไม่?”นี่เป็นลูกชายของเขา! เขาจะปล่อยให้ลูกชายของตัวเองไปเป็นลูกของคนอื่นได้อย่างไร?แต่สุดท้ายซูเซี่ยนก็พูดขึ้นมาอย่างเคร่งขรึม “กระหม่อมจะพูดอีกครั้งหนึ่งกระหม่อมไม่ได้ชื่ออาเซี่ยน กระหม่อมแซ่เฉิน ชื่ออิ้น”ซูเซี่ยนรู้ดี เพราะชายชราอาวุโสที่นั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ยอมรับเรื่องที่ท่านพ่อและท่านแม่ของเขาอยู่ด้วยกัน จึงทำให้เขาไม่มีพ่อ เขาไม่ต้องการแซ่นั้น และไม่ยอมรับว่าเขาคือหลานของตระกูลซู450
ซูเจ๋อมองไปยังฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบ ๆ และพูดเบา ๆ ว่า “นี่เป็นเรื่องภายในของอาณาจักรต้าฉู่ ขอเพียงแค่จักรพรรดินีแห่งต้าฉู่และองค์รัชทายาทมีความสุขก็เพียงพอแล้ว”เฉินเสียนขดริมฝีปาก หรี่ตาและกล่าว
