”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยมองผ่านมาอย่างเย็นชาอ๋องมู่กล่าวว่า “เสด็จพี่ อารมณ์นี้ของท่าน กระหม่อมคิดว่าท่านควรยอมรับมัน ถ้าเสด็จพี่ยังจ้องมองกระหม่อมเช่นนี้ กระหม่อมคงไม่กล้าแสดงภาพหลายชายให้เสด็จพี่ดูแล้ว”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยหลับตาที่แหลมคมของเขาแล้วกล่าวว่า “ส่งภาพมาให้ข้า”เขาได้รับภาพเหมือน และเขาแทบรอไม่ไหวที่จะคลี่มันออกมาและเห็นว่าเด็กในภาพวาดนั้นเหมือนจริงมาก รูปร่างหน้าตาดีมากจนเขามองเห็นในแวบแรก ดูเหมือนซูเจ๋อมากจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเศร้าอย่างอธิบายไม่ถูก ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีลูกและหลานในเป่ยเซี่ย เพียงแต่รู้สึกว่าหลานชายตัวน้อยคนนี้ยากจะมาหาเป็นพิเศษ พ่อของเขาอาศัยอยู่นอกบ้านมากว่ายี่สิบปี แต่ตอนนี้ลูกเล็กยังอยู่ข้างนอก จะไม่ให้คนสงสารและรักได้อย่างไงซูเจ๋อเกิดในจักรพรรดิเป่ยเซี่ยและพระสนมผู้ล่วงลับไปแล้ว เมื่อซูเจ๋อประสูติจักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็อารมณ์เสียมากจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเช็ดมุมตาของเขาและกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ไปพาหลานชายของข้ากลับมาที่เป่ยเซี่ย”อ๋องมู่ส่ายหน้าและถอนหายใจด้วยรอยยิ้ม “อาเซียนน้อยตอนนี้เป็นองค์รัชทายาทของต้าฉู่ จะง่ายต่อการจับตัวได้เช่นไร เมื่อตอนแรกที่จักรพรรดินีมาแย้งอ๋องรุ่ย เสด็จพี่กลับไม่ยอมปล่อยคน และยังทำให้นางอับอายมาก? คิดถึงใจเขาใจ403
เรา จักรพรรดินีมีเพียงเด็กคนนี้ และจะปล่อยคนไปได้อย่างไร กระหม่อมเห็นว่าอย่าไปอาณาจักรต้าฉู่เพื่อหาความอับอายเลยพ่ะย่ะค่ะ”จัก
