มากเหลียนชิงโจวถามว่า “แล้วภรรยาของข้าล่ะ?”หมอตำแยกล่าว “นายหญิงปลอดภัยดีเจ้าค่ะ ตอนนี้กำลังเย็บบาดแผล หากไม่ใช่เพราะหมอท่านนั้นที่ตัดสินใจทำอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด กลัวแต่ผลลัพธ์ที่จะตามมาอย่างคาดไม่ถึง”เมื่อเฉินเสียนและฝูหลิงจัดการบาดแผลของหว่านเอ๋อร์เสร็จแล้ว หว่านเอ๋อร์ก็เหนื่อยมากและผล็อยหลับไป เมื่อคนใช้เข้ามาในห้อง และเปลี่ยนที่นอนอย่างเบาๆ เพื่อให้หว่านเอ๋อร์นอนที่สะอาดและสบายขึ้นเฉินเสียนและฝูหลิงมีเลือดติดบนร่างกายของพวกนางไม่น้อย เมื่อออกจากห้องฟ้าก็มืดแล้ว นี้ยังเป็นสถานการณ์ที่อันตรายที่ฝูหลิงต้องเผชิญกับมันเป็นครั้งแรก ตอนนี้คนทรุดตัวลงเล็กน้อย เฉินเสียนช่วยพยุงนางด้วยคิ้วที่อ่อนล้า แต่ก็ยังยิ้มแล้วพูดว่า “ทนไม่ได้แล้วหรือ?”ฝูหลิงขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “หม่อมฉันหิวเพคะ หิวจนไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว”พ่อบ้านรีบให้คนไปจัดเตรียมอาหารเหลียนชิงโจวยืนอยู่ในชานเรือนและมองไปที่เฉินเสียน แสงไฟในห้องสะท้อนเลือดบนร่างกายของนาง ดูไม่เหมือนว่านางจะมีสภาพที่ไม่ดี แต่เป็นผู้สูงศักดิ์และบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ราคีในเวลานั้นเฉินเสียนทำให้เหลียนชิงโจวประทับใจเช่นนี้ จู่ๆ เขาก็พบว่าแท้จริงแล้วนางไม่เปลี่ยนไป แม้ว่านางจะอยู่ในตำแหน่งที่สูงสุด และมีการพิจารณามากมาย แต่นางก็ยังมีความพากเพียรและเปิดใจกว้างในใจตัวเอง386
เฉินเสียนขดริมฝีปากและยิ้ม “ท่านกลับมาได้ตรงเวลา และทันเวลาที่จะอุ้มลูกชายของท่านพอดี”เห
