่วงถูกกักบริเวณ แต่มาที่นี่ได้เพราะหูหยุนซานหนุนหลัง พวกเขาจึงไม่อาจลงโทษได้ ทั้งยังไม่อยากขัดใจหูหยุนซาน จึงทำได้แค่ปล่อยให้หลิวเหมยเอ๋อร์รับเคราะห์ไปเอง
ตอนนี้หลี่ลี่มาถึงพอดี เห็นทุกอย่างแล้ว หัวใจข้าปวดร้าว โกรธจนอยากจะเข้าไปตีหูอี้และพวกให้หนำใจ แต่ลงมือไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด ข้าจึงคิดหาวิธีลงโทษพวกคนเลวที่ไม่เข็ดหลาบเหล่านี้
ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมา ท่านผู้อาวุโสเมิ่งปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนอย่างกะทันหัน
ท่านผู้อาวุโสเมิ่งคว้าคอเสื้อด้านหลังของเสี่ยวหมิงยกขึ้น พูดด้วยสีหน้าเย็นชา “เจ้ากล้าก่อเรื่องในโรงทดลองยาของข้าหรือ” จากนั้นก็หันไปทางหลิวเหมยเอ๋อร์ทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม ตาจ้องมองนางอย่างประจบ
“คุณหนูหลิว เจ้าไม่ตกใจใช่ไหม? ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว”
แล้วก็ตวาดด้วยความโกรธ “พวกเจ้าศิษย์เลวทราม กล้าก่อเรื่อง โดยเฉพาะยังทำให้คุณหนูหลิวผู้งดงามดั่งเทพธิดา สูงส่ง บริสุทธิ์ผุดผ่องต้องโกรธ แม้เพียงนิดเดียวก็เป็นบาปมหันต์ที่สวรรค์ไม่อาจให้อภัย”
ขณะที่ท่านผู้อาวุโสเมิ่งพูด แม้จะโกรธมาก แต่สายตาก็ไม่ละจากหลิวเหมยเอ๋อร์ ดวงตาที่เปล่งประกายนั้นทำให้นางตกใจ อีกทั้งคำชมที่เกินจริงก็ทำให้นางงุนงง
ทันใดนั้น ทั้งโรงทดลองยาก็เงียบกริบ ทุกคนมองท่านผู้อาวุโสเมิ่งด้วยความตกตะลึง พวกเขาเห็นแววตาผิดปกติของท่าน ที่มองหลิวเหมยเอ๋อร์ราวกับสมบัติล้ำค่า ทำให้ทุกคนงุนงง
ต้านซือทั้งสามเบ
