มื่อไหร่”289
หลานเอ๋อร์มองไปที่ผนัง และกล่าวว่า “นี่เป็นภาพที่ท่านอ๋องวาดไว้ตอนที่เพิ่งฟื้นไงเพคะ ตอนนั้นการรับรู้ของท่านอ๋องยังคงสับสนอยู่เล็กน้อย ท่านอ๋องบอกว่ากลัวว่าจะลืมเธอ ก็เลยวาดภาพนี้ขึ้นเพคะ…”เมื่อพูดถึงจุดนี้ หลานเอ๋อร์เองก็ตกใจ นางยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึก…ภาพวาดของผู้หญิงคนนี้ช่างคุ้นเสียเหลือเกิน?ทันใดนั้นนางก็ให้พรแก่จิตวิญญาณของนาง และทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าเหมือนกับใบหน้าของหญิงสาวที่มาแย่งเจ้าบ่าวในวันนั้น! แม้จะบอกว่าวันนั้นหญิงสาวคนนั้นไม่ได้แต่งตัวเหมือนในภาพวาด แต่งคิ้วและดวงตาคู่นั้นช่างเหมือนกันทุกประการ!ซูเจ๋อหรี่ตาและพูดเบา ๆ “เจ้าบอกว่าข้ากลัวว่าจะลืมเธองั้นหรือ?”จักรพรรดิแห่งเป่ยเซี่ยเห็นว่าของขวัญจากคณะเอกราชทูตของต้าฉู่นั้นช่างน่ารังเกียจมาก โดยบอกว่าเป็นอาหารพิเศษพื้นเมืองของต้าฉู่ แต่ใครได้เห็นต่างก็รู้ว่าถูกจัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ผลิตภัณฑ์พื้นเมืองบางอย่างยังเป็นผลิตภัณฑ์ของเป่ยเซี่ยซึ่งที่นำเข้าสู่อาณาจักรต้าฉู่ผ่านการค้าชายแดนและดูเหมือนจักรพรรดิของต้าฉู่จะเข้ามาปักธงเข้ามาศึกษาวัฒนธรรมขนบธรรมเนียมประเพณีของเป่ยเซี่ยอย่างไม่มีทีท่าจะกลับออกไปจักรพรรดิเป่ยเซี่ยรู้ดีถึงจุดประสงค์ของการมาเยือนของเฉินเสียนในครั้งนี้หากเฉินเสียนจากไปอย่างง่ายดาย กลับทำให้เขารู้สึกไม่ไว้วางใจ หากจะให้เธอออกไปก็ต้องให้ออกไปอย่างยินยอมและไร้หัวใจเมื่อเฉินเสียนนั่งอยู่ในท้องพระ
