ซูเจ๋อเห็นความตั้งใจของนางและกล่าวว่า “จะต้องใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงในการวิ่งไปที่ประตูเมืองตามถนนสายนี้ ข้ารู้ทางลัด”เฉินเสียนกล่าวว่า “ท่านไม่ใช่พักฟื้นอยู่ตลอดหรือ ทำไมถึงรู้ทางลัด?”นางไม่ค่อยคุ้นเคยกับเมืองหลวงแห่งนี้ และคิดไปซูเจ๋อเองก็คงไม่รู้คุ้นเคยไปกว่านางแน่”ซูเจ๋อกล่าวว่า “แม้ว่าเขาจะรักษาอาการป่วย ครั้งก่อนนั้นอาการป่วยดีขึ้นแล้วก็ได้ออกมาสอดส่องแล้วสองรอบ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เจ้ามาที่เมืองหลวงแห่งนี้ เจ้าฟังข้าคงจะดีกว่า”เฉินเสียนเชื่อเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ให้คนขับรถไปตามเส้นทางที่กำหนดโดยซูเจ๋อตั้งแต่ต้นจนจบ นางเชื่อในตัวเขาแบบนี้อย่างไม่สงสัยแต่ว่า ครั้งนี้เฉินเสียนผิดแล้วนางเชื่อมั่นในตัวซูเจ๋อมาก และผลที่ตามมาโดยตรงก็คือรถม้าแล่นเข้าไปในวงล้อมของทหารรักษาการณ์เป่ยเซี่ย และไม่มีทางที่จะไปต่อข้างหน้า และไม่มีทางที่จะถอยหลังเฉินเสียนเหลือบมองที่ซูเจ๋อมีท่าทางที่ไม่แยแส และซูเจ๋อยิ้มอย่างอ่อนโยนและจริงใจ นางพบว่าแม้ว่าคนคนนี้จะไม่รู้จักเธอ แต่นิสัยที่มืดมนของเขายังคงเหมือนเดิม“ท่านหลอกข้า?”280
ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้น ในดวงตามีรอยยิ้มเล็กน้อย และกล่าวว่า “ถูกเจ้าจับไปโดยไม่ทราบสาเหตุ ถ้าข้าบริสุทธิ์ล่ะ?”เฉินเสียนถูกเขาทำให้โกรธจนหัวเราะขึ้น และกล่าวว่า “ท่านอาจไม่รู้ ความบริสุทธิ์ของท่านได้หายไปนานแล้ว”ซูเจ๋อกล่าวอย่างอบอุ่น “ภายใต้อาณาจักรข้า ไม่มีข้าบอกทางให้เ
