เฉินเสียนกล่าวว่า “ยังจะรออะไรอยู่ งั้นตอนนี้พวกเราไปกันเถอะ”อ๋องมู่คว้าตัวนางและกล่าวว่า “อย่าเพิ่งกระวนกระวายใจเลย ข้าเห็นว่าท่านเหนื่อยเช่นนี้ ถ้าท่านไม่มีแรงพอจะออกเดินทางไปได้อย่างไร เมืองหลวงเป่ยเซี่ยของข้าไม่ใช่ต้าฉู่ของท่าน และมีจักรพรรดิของข้าที่นั่น ถ้าท่านไปเช่นนี้ ท่านจะจัดการได้อย่างไร?”แต่นางถูกทรมานในหัวใจ โดยหวังว่าตัวเองจะสามารถมีปีกที่เติบโตคู่หนึ่งและบินไปอยู่ข้างเขาทันทีนางต้องการไปดูว่าเขาตอนนี้เป็นอย่างไร ถ้าหากได้เห็นเขาอีกสักครั้ง รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ก็คงดีอ๋องมู่พูดอีกครั้ง “ยังมีอีกหนึ่งเรื่อง ที่ข้ายังไม่ได้เตือนท่าน”เฉินเสียนได้ยินเขาพูดว่า “เขาได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ เพิ่งเขาตื่นขึ้นมายังจำบางอย่างจากอดีตได้ ต่อมาความทรงจำของเขาก็ค่อยๆ สับสน และเขาก็จำสิ่งต่างๆ ได้น้อยลงทุกครั้ง”หลังจากหยุดไปชั่วครู่ อ๋องมู่ก็มองดูสีหน้าเฉินเสียนและกล่าวว่า “ครั้งนี้ที่ท่านไปเยี่ยมเขา เขาอาจจะจำท่านไม่ได้ หมอหลวงก็ไม่มั่นใจในเรื่องนี้ ข้าเองก็ไม่อาจจะแน่ใจ ข้าเพียงแค่บอกท่านไว้ เพื่อให้ท่านได้เตรียมใจไว้”ผ่านไปสักพัก เฉินเสียนกล่าว “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เตือนข้า”หลังจากพักผ่อนทั้งคืน วันที่สองคนกลุ่มหนึ่งก็รีบไปเมืองหลวงในเป่ยเซี่ยทันที262
เมื่อเห็นว่าใกล้จะผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว องค์ชายของเป่ยเซี่ยจึงแอบผัดวันประกันพรุ่ง และจักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่พบผู้หญิงที่มีวันเดือนปีเก
