านั้น ใบหน้าเขาถึงแม้ไม่พูดอะไร แต่ก็ดูออกว่าไม่ชอบให้สาวใช้มา265
คอยปรนนิบัติรับใช้ใกล้ตัว ที่ตัวเองสามารถทำได้ สาวใช้จึงได้ถอยออกไปอย่างมีไหวพริบหัวใจของหลานเอ๋อร์ยังคงติดอยู่กับบนเขานางและสาวใช้อีกคนพูดเป็นการส่วนตัวอย่างโกรธเคืองว่า “เมื่อท่านอ๋องของเราต้องการแต่งงานกับพราชายา บุตรสาวของครอบครัวตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงต่างก็หลีกเลี่ยงแทบไม่ทัน ตอนนี้ท่านอ๋องตื่นขึ้นและต่อไปรอการปรากฏตัวข้างนอกบ่อยๆ ให้พวกบุตรสาวของครอบครัวตระกูลใหญ่เหล่านั้นต้องเสียใจจนไม่เหลืออะไรไปเลย!”สาวใช้อีกคนเห็นด้วย “ใช่ เสียใจไปเถอะ! ว่าที่พราชายาช่างโชคดีจริงๆ เมื่อสองวันก่อนเมื่อข้าได้รับคำสั่งให้นำของไปให้ว่าที่พราชายา เห็นหน้านางทั้งนํ้าตาแม้ว่านางจะพยายามปิดบัง หน้าที่บวมเบ่งเพราะร้องไห้เหมือนตุ่มพุพองอย่างไรอย่างนั้น แค่มองก็ดูออกแล้ว”พวกสาวใช้รู้สึกว่า เป็นเรื่องที่ดีต่อว่าที่พราชายาเป็นอย่างมากเมื่อเฉินเสียนมาถึงเมืองหลวงของเป่ยเซี่ย ก็เป็นเวลากลางคืน กลุ่มคนรีบต้องเข้าไปในเมืองก่อนที่ประตูเมืองหลวงจะปิดลงพวกเขาหาโรงเตี๊ยมขนาดเล็กเพื่อจะพักอาศัย และซักถามเล็กน้อย เวลาก็ไม่เร็วหรือสายเกินไป ยังทันเวลาพรุ่งนี้เป็นวันที่อ๋องรุ่ยต้องต้อนรับพราชายาเพื่อมาแต่งงานท่านอ๋องมู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าวว่า “ไม่เป็นไรยังดี ยังทันเวลา เรามาถึงเมืองหลวงก่อนคํ่า แสดงว่านี้คือความประสงค์ของพระเจ้า” เขามองสีห
