นกล่าวว่าขึ้นว่า“ท่านแม่บอกว่าจะส่งนางไปก็ส่งไปเลยหรือ”238
อวี้เยี่ยนเป็นคนที่ดูแลซูเซี่ยนจนเติบโต เป็นเรื่องปกติที่ซูเซี่ยนนั้นจะรู้สึกเสียใจกับเรื่องแบบนี้เฉินเสียนพูดอย่างอ่อนโยนว่า“แม่นางเติบโตพอที่จะแต่งงานได้แล้ว นางควรได้ไปอยู่ในที่พักพิงที่ดี”ซูเซี่ยนกล่าว“อวี้เยี่ยนรู้จักพื้นฐานของตัวเอง นางเป็นคนของท่านแม่มาโดยตลอด แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”เฉินเสียนชำเลืองมอง ใช้นิ้วแตะที่จมูกของซูเซี่ยน แล้วเอ่ยว่า“เห็นอะไรที่ไม่ดีก็อย่าได้พูดว่าไม่ดี เข้าใจหรือไม่？”แทนที่จะส่งบุตรสาวของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนักให้ไปแต่งงานกับตระกูลเฮ่อ นั่นอาจจะมีผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนักกันเองก็ได้ มันเป็นการที่ดีกว่าที่เฉินเสียนจะส่งคนที่เชื่อใจได้ให้ไปอยู่ข้างกายและแต่งงานกับเขาอย่างไรก็ตามยังเหลือตำแหน่งนายหญิงของท่านแม่ทัพใหญ่ ไม่รู้ว่าจะมีกี่คนที่ห่วงใยเขากันเป่ยเซี่ย ณ จวนท่านอ๋องรุ่ยอย่างที่ทราบกันดีแล้วว่าตอนนี้ที่เป่ยเซี่ยนั้น จักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้พบเจอบุตรชายที่หายตัวไปนานหลายปีกลับมาได้สองปีแล้ว และได้พระราชทานนามใหม่ว่าท่านอ๋องรุ่ยซินเพียงแต่เมื่อเอ่ยนามของท่านอ๋องรุ่ยก็จะนึกถึงความเจ็บป่วย หลังจากกลับมาอยู่ภูมิลำเนาเดิมของตนได้สองปีแล้ว ร่างกายของเขานั้นก็ยังคงอ่อนแอนอนป่วยติดอยู่แต่เตียง คนภายนอกนั้นไม่มีทางที่จะได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา239
พื้นที่กว้า
