นซี บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้น แม่ทัพเจิ้นซ๊มองที่ดวงตาแดงกํ่าของเธอรู้สึกเพียงว่าตกตะลึงสะดุ้งอย่างแปลกประหลาดนํ้าเสียงของเธอแผ่วเบามาก แต่ทว่ากลับเข้าสู่โสตประสาทหูได้ “ข้าต้องการพบเขา เจ้าฟังไม่ชัดเจนหรือ?”แม่ทัพเจิ้นซีกล่าวอย่างเศร้าโศกว่า “กระหม่อมไม่สามารถปกป้องอัครเสนาบดีซูให้ดีได้ ทำให้อัครเสนาบดีซูถูกทหารของศัตรูทำร้ายได้ ขอฝ่าบาทได้โปรดลงโทษพ่ะย่ะค่ะ！”“เจ้าพูดสิ่งใด? เจ้าพูดอีกรอบสิ? เจ้าอยากจะบอกกับข้าว่าเขาตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ?”เฉินเสียนยิ้มแล้วกล่าวด้วยนํ้าเสียงทุ้มตํ่าว่า “เขาจะตายได้อย่างไร ศิลปะการต่อสู้เขาลํ้าเลิศ แผนและกลอุบายเป็นหนึ่งไม่เป็นสอง เขาเป็นอัครเสนาบดีต้าฉู่ของข้า เขาเคยชนะนายทหารบรรดาศักดิ์อันสูงศักดิ์ ระดับอ๋องและโหวมากมาย เขาจะตายได้อย่างไร ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกหนึ่งครั้ง อัครเสนาบดีซูเล่า?”นายทหารในกระโจมกล่าวตอบกลับว่า“ฝ่าบาท การสู้รบครั้งนี้นำโดยอัครเสนาบดีซูเป็นสนามรบหลัก ท่านแม่ทัพพยายามรั้งอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ท่านอัครเสนาบดีซูต้องการนำทหารไปสู้รบกับพวกหมานอี๋ด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะระหว่างการสู้รบ มีผู้เห็นท่านอัครเสนาบดีซูถูกพวกหมานอี๋ยิงตกหลังม้า แล้วตกลงไปในแม่นํ้าฉวีเจียง ท่านแม่ทัพพยายามช่วยชีวิตแล้วแต่ไร้หนทางที่จะช่วยชีวิตกลับมา พวกกระหม่อมยินดีที่จะร่วมรับโทษกับท่านแม่ทัพพ่ะย่ะค่ะ！”158
ทหารทั้งสองฝ่ายสู้รบกันกลางหุบเขา บริเวณข้างๆแม่นํ้า
