้ท่านจะค้างที่นี่?”“ดึกมากเช่นนี้แล้ว หรือว่าที่ยังจะไล่ข้ากลับไป?”ตั้งแต่ซูเจ๋อได้เป็นขุนนางนี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเสียนพักอยู่ที่บ้านของเขา แม้จะรู้ว่าไม่ควรทำ แต่ก็ยังปล่อยไปไม่ได้ เฉินเสียนไม่ได้ขออยู่ทั้งคืน นางจะออกไปก่อนรุ่งสาง เพียงแค่ต้องการหมุนหมอนอยู่ข้างๆ ซูเจ๋อ และได้เห็นเขานอนหลับสบาย นางก็พอใจแล้วคืนนี้ซูเจ๋อกอดเฉินเสียนไว้แน่น ทำให้นางหายใจไม่สะดวกเมื่อท้องฟ้ายังไม่สว่าง เฉินเสียนได้ปีนออกมาจากอ้อมแขนของเขา และคลำดำๆ เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า โชคดีที่ครั้งนี้นางไม่เสียงดังรบกวนซูเจ๋อ ก่อนจากไปได้จูบไปที่มุมตาและริมฝีปากของเขาเบาๆในความเป็นจริงเมื่อเฉินเสียนยังอยู่ ร่างกายของซูเจ๋อก็ถือว่ายังอบอุ่น แต่เมื่อนางจากไป อุณหภูมิของซูเจ๋อก็ค่อยๆ เย็นขึ้นมาในหิมะแรกหลังเข้าฤดูหนาว ซูเจ๋อรู้สึกหนาวมากหิมะโปรยปรายตกลงมาจากท้องฟ้าเป็นระยะๆ ปกคลุมชายคากระเบื้องสีนํ้าเงินด้วยชั้นนํ้าแข็งบางๆ ต่อมาหิมะก็ตกหนักขึ้นปกคลุมไปทั่วพื้นดินซูเจ๋อนั่งอยู่หน้าหน้าต่าง เหมือนกับว่าคืนนั้น ได้ยื่นมือไว้เหนือเตาเพื่อผิงไฟอุ่น แต่ไม่สามารถทำให้อุ่นได้ต่อมา คนในสถานที่ว่าราชการอัครเสนาบดีได้มาส่งงานราชการบางอย่าง ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการอนุมัติจากซูเจ๋อท้องฟ้าเริ่มมืดเร็วขึ้น และหลังจากที่ซูเจ๋อกินยาต้มเสร็จ ไม่มีอะไรทำ เขาจึงเปิดเอกสารขึ้นมาดู ถ้ามันไม่เปลืองจิตใจและไม่เปลืองพลัง แค่ดูคงไม่เป็นไร73
ท
