ปง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไรกัน!”ผู้เฒ่าเฮ่อกำหมัดและทุบลงบนฝ่ามืออีกข้างอย่างแรง เขาทอดถอนใจและบอกว่า “ข้าเองก็คาดไม่ถึงเช่นกัน! ฝ่าบาทไม่คำนึงถึงหลักประเพณี จะให้ข้าทนรออยู่ได้อย่างไร! ดูเหมือนต่อไปข้าจะต้องพักอยู่แต่ที่เรือนจริงๆ เสียแล้ว”เหล่าขุนนางเฒ่าคิดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ ต่างหดหู่และท้อใจเป็นอย่างมากผู้เฒ่าเฮ่อกล่าวอีกว่า “แล้วตอนนี้จะแก้ไขอย่างไรดี พวกท่านทุกคนยังคิดจะไปเข้าเฝ้าที่ราชสำนักต่อไปหรือไม่”“นี่มันจะไม่ขัดกับความตั้งใจเดิมของพวกเราหรอกรึ จะให้เรายอมเลิกราได้อย่างไร! เดิมทีคิดว่าคราวนี้จะบีบให้ซูเจ๋อออกไปจากราชสำนักอย่างสมบูรณ์ แต่กลับทำให้เขากลายเป็นอัครเสนาบดีผู้กุมอำนาจเสียอย่างนั้น หากเขารวบอำนาจไว้เสร็จสรรพ ต้าฉู่จะตกอยู่ในอันตราย!”ผู้เฒ่าเฮ่อใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยอย่างสงบว่า “ละเว้นการเข้าเฝ้ามาแล้วหลายวัน กิจของราชสำนักไม่มีใครดูแล ไม่ใช่ว่านั่นไม่เป็นผลดีต่อต้าฉู่หรอกหรือ แต่เดิมเหล่าเราควรมุ่งมั่นสร้างสิ่งที่จะนำต้าฉู่ไปสู่ความรุ่งเรือง ไม่ใช่การวิ่งไล่และปราบปรามคนเพียงผู้เดียว ถ้าพูดถึงการใช้อำนาจบาตรใหญ่ เหล่าเฒ่าชราอย่างเราเองก็ใช้อำนาจไม่ต่างกัน”“ผู้เฒ่าเฮ่อ เหตุใดท่านจึงช่วยพูดแทนซูเจ๋อเช่นนี้” เหล่าขุนนางเฒ่าไม่เข้าใจผู้เฒ่าเฮ่อกล่าวว่า “ข้าพูดแทนเขาเสียที่ไหนกันเล่า ข้าพูดเพื่อพวกท่านต่างหาก ตอนนี้ซูเจ๋อกลายเป็นอัครเสนาบดี รวบอำนาจขอ
