เย่ซวิ่นหัวเราะออกมา เขาใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง : “งั้นพรุ่งนี้ข้าขอเรียนเชิญฝ่าบาทไปที่ประตูเมืองกับข้า ส่งเหล่าบรรดาราชทูตของอาณาจักรเย่เหลียงกลับไปเสียหน่อย”“เจ้าไม่กลับหรือ?”“กลับไปทั้งอย่างนี้ ไม่ขายหน้าแย่หรอกหรือ?” เย่ซวิ่นพูดขึ้น : “ท่านโปรดรู้ด้วยว่าข้ามาที่อาณาจักรต้าฉู่ด้วยความทะเยอทะยานเต็มอก จะมายอมพ่ายแพ้ต่ออุปสรรคเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ได้อย่างไรกัน”เฉินเสียนหรี่ตาลงเล็กน้อย พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “งั้นก็จงรู้ไว้เสีย ว่าถึงแม้เจ้าจะอยู่ที่อาณาจักรต้าฉู่ต่อไป เจ้าก็ไม่มีโอกาสใดๆ ทั้งสิ้น พรุ่งนี้เมื่อราชทูตเดินทางกลับไปแล้ว ข้าจะส่งเจ้าไปที่ตำหนักเย็นทันที”เย่ซวิ่นเอนตัวลงบนพนักพิงของเก้าอี้ด้วยความผ่อนคลาย สีหน้าของเขาเรียบเฉย พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “งั้นขอรบกวนฝ่าบาทหน่อยได้หรือไม่ อย่าได้ตัดรอนเยื่อใยกันจนเกินไป เมื่อถึงเทศกาลต่างๆ ก็ปล่อยข้าออกมาเปิดหูเปิดตาบ้างเพราะถึงอย่างไรข้างในกำแพงที่สูงลิ่วของพระตำหนักเย็นนั่นก็เงียบเหงาและเปล่าเปลี่ยวเดียวดายเสียจริง”เฉินเสียนจ้องมองเขาเนิ่นนาน แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “เจ้าคือคนที่ทารุณตัวเองโหดเหี้ยมที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา”เย่ซวิ่นเงยหน้ามองเธอ เขายิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “เพราะหากข้าไปจากที่นี่แล้ว ก็จะไม่สามารถย่างกรายเข้ามาในอาณาจักรต้าฉู่ได้อีก และข้าคงจะไม่ได้เห็นหน้าท่านอีก พอมานึกๆ ดูแล้ว มันก็คงจะทรมานไม่ต่างกัน”30
เฉินเสี
