ยงด้วย ทุกคนต่างก็คาดไม่ถึงเลยเวลานี้เอง เฉินเสียนก็ได้ชะงักฝีเท้าลง เธอไม่ได้หันหน้ากลับไป เพียงแต่เงยหน้าขึ้นแล้วทอดสายตามองออกไปยังบรรยากาศที่โพล้เพล้ข้างนอกนั่น พูดขึ้น31
ด้วยนํ้าเสียงที่เรียบเฉยว่า : “ข้าเคยบอกแล้ว ว่าจะไม่มีผู้อื่นใดสามารถทำลายเขาได้”วันถัดมา เธอและเย่ซวิ่นรวมถึงเหล่าบรรดาขุนนางและเจ้าหน้าที่ของราชสำนักก็ได้ไปส่งเหล่าราชทูตของอาณาจักรเย่เหลียงที่ประตูเมือง หลังจากนั้น ไม่รอให้เฉินเสียนได้รับสั่งอะไร เหล่าบรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของราชสำนักก็ได้จับตาและเฝ้าระวังเย่ซวิ่นทันทีเมื่อเย่ซวิ่นกลับมาแล้ว ก็ถูกย้ายจากพระตำหนักฉีเล่อไปยังพระตำหนักเย็นทันที ในด้านอาหารการกิน เฉินเสียนก็ไม่ได้ให้ขาดตกบกพร่องประการใดเพียงแต่เขาจะเจอเฉินเสียนยากมากขึ้นกว่าเดิมก็เท่านั้นเองผ่านไปราวสองถึงสามเดือน ราชทูตอาณาจักรเย่เหลียงได้กลับไปถึงอาณาจักรเย่เหลียงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ทางอาณาจักรเย่เหลียงได้ทราบข่าวเกี่ยวกับสถานการณ์ตั้งแต่แรกแล้ว ต่างก็พากันรู้สึกโกรธเคืองไปตามๆ กันองค์จักรพรรดิเย่เหลียงทรงตรัสขึ้นด้วยความพิโรธว่า : “ข้าสั่งการตั้งแต่แรกไว้อย่างไร ข้าต้องการยืมแรงของอาณาจักรต้าฉู่มาช่วยในการลากซูเจ๋อลงคลอง ดูพวกเจ้าไปทำกันท่าไหน?”ราชทูตทูลกลับด้วยความลำบากใจว่า : “ฝ่าบาท จักรพรรดินีของอาณาจักรต้าฉู่ไม่ได้ปฏิบัติตามหลักการเบื้องต้น เหล่าบรรดาขุนนางและเจ้าหน้าที่ของราชสำนัก
